ก่อนนอน ซูเหยายังมีภารกิจปลอบประโลมที่คั่งค้างอยู่ เพราะการประชุมทำให้เลื่อนมาจนถึงตอนนี้
ซิวมาส่งเธอที่ห้องปลอบประโลมตามปกติ เธอซุกตัวในอ้อมกอดเขา ถูไถอกใหญ่หนานุ่มอยู่นาน ก่อนจะกระโดดลงมาอย่างเสียดาย
ใครจะไปรู้เล่า ความรู้สึกที่ได้คบกับคุณแม่หนุ่มนี่มันสุดยอดจริงๆ ใส่ใจกว่าลูกชายทรพีที่บ้านมากนัก
ถ้าเธอถูไถอกของลู่เฉินล่ะก็ เจ้าหมาน้อยนั่นคงถอดกางเกงเสร็จในพริบตา
"ฝันดีครับ เหยาเหยา"
ซิวจุ๊บแก้มเธอเบาๆ ซูเหยาอารมณ์ดีเดินเข้าห้องปลอบประโลม ชีเหยี่ยยังมาไม่ถึง
ซิวกับซือเย่ระดับสูงเกินไป พวกเขายังไม่ให้นางทำการชักนำจิตวิญญาณ เพราะเกรงอันตราย
เธอจัดห้องเล็กน้อย สิบนาทีต่อมา ชีเหยี่ยก็เคาะประตู
"ขอโทษครับ ผมมาช้า"
ซูเหยาไม่ค่อยสนิทกับเจ้าผมสีชมพูนี่ ส่ายหน้าให้เขา "ไม่เป็นไร นั่งก่อนสิ"
ชีเหยี่ยไม่ได้แต่งตัวนกยูงรำแพนเหมือนอีฟกับถูหมี ใส่ชุดฝึกธรรมดาที่สุด แม้แต่ซิปก็ดึงขึ้นเรียบร้อยถึงบนสุด
ผมยาวสีชมพูมัดด้วยยางรัดธรรมดา
ดูเหมือนในฐานมีแค่เขาคนเดียวที่ไว้ผมยาว
เครื่องมือตรวจวัดค่าสูญเสียการควบคุมได้ 89% กฎเก่า ต้องใส่เครื่องพันธนาการก่อน
ชีเหยี่ยนั่งตัวตรงมาก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งตึง ดูไม่ค่อยผ่อนคลาย
"อย่ากังวลเลย เปิดทะเลจิตร่วมกับฉันนะ"
ซูเหยานั่งตรงข้าม จับมือใหญ่ของเขา ด้านหยาบจากปืนทื่อเสียดแทงผิวเธอเบาๆ
ภาพตรงหน้าคือท้องฟ้าสีน้ำตาลอมเทาหม่น
ทะเลทรายรกร้างกว้างสุดลูกหูลูกตา เศษหินและเปลือกเกลือด่างกระทืบดังกรอบแกรบ
ภูเขาถูกลมกัดเซาะตั้งตระหง่าน แม้แต่ลมที่พัดมาปะทะหน้าก็แห้งและเฉียบคม แสงอาทิตย์แผดเผาพื้น คลื่นความร้อนบิดเบี้ยวทอดเงาอ้างว้างยาว