เสวียนหมิงยืนอยู่หลังสุด สายตาเยือกเย็นจับจ้องอัลฟ่า ผมสีเงินนัยน์ตาสีน้ำเงิน ใบหน้านี้ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
แต่เสวียนหมิงถูกส่งมายังดาวเคราะห์โลกตั้งแต่เกิดจากถังเพาะเลี้ยง อัลฟ่าใช้ชีวิตอยู่บนดาวอังคารตลอด เส้นทางชีวิตของทั้งคู่แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีจุดตัดกันเลย
เขาไม่รู้จักอัลฟ่าจริง ๆ
น่าแปลก เสวียนหมิงพยายามค้นหาในความทรงจำ แต่กลับนึกออกเพียงภาพเลือนรางบางส่วน
ร่างเปลือยของมนุษย์ด้วยกันที่แช่อยู่ในตู้กระจก เข็มฉีดยาเย็นเฉียบ หลอดใส ๆ เสียบเต็มร่าง...
ไม่ใช่ ร่างวิญญาณไม่ตรงกัน
ด้วยภัยคุกคามจากอัลฟ่า พวกเขาจึงต้องใส่กุญแจมือ ถูกคุมตัวขึ้นยานรบเพื่อรอการจัดการ
บนสะพานเดินเรือลมแรงมาก ซือเย่หยุดชะงักไปหนึ่งวินาทีเมื่อเดินผ่านอัลฟ่า
แรงกดดันทางจิตที่มองไม่เห็นแผ่กระจาย ปะทะ และต่อสู้กันอย่างเงียบ ๆ ระหว่างทั้งคู่
น้ำเสียงของซือเย่กดต่ำมาก ห่อหุ้มด้วยความดุร้ายเย็นเยือก:
"อัลฟ่า แกภาวนาอย่าให้ตกอยู่ในมือฉันเมื่อไหร่ก็แล้วกัน"
ซือเย่รู้ว่าเรื่องที่เขาถูกบีบบังคับจนไปอยู่ภาคตะวันออกสามนั้น เกี่ยวข้องกับอัลฟ่าอย่างเลี่ยงไม่ได้
เพราะเขาคือหมาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของยอร์ค
อัลฟ่าเงยตาขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแนวกรามที่สมบูรณ์แบบใต้หมวกทหาร:
"ดี เรามาคอยดูกัน"
อัลฟ่าจ้องเงียบ ๆ จนร่างของซือเย่เลือนหายไปจากทัศนวิสัยโดยสมบูรณ์