เขาจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ไล่ตามพวกพ้องของตัวเอง
ฉี่ยังคงคำรามอยู่เบื้องหลัง "ทำไมไม่ให้ข้าตายอย่างสงบเสียที?!"
อีฟไม่สนใจเขา
เซนทิเนลพิการคนหนึ่ง ให้เขาได้สัมผัสความตายด้วยตัวเองในช่วงสุดท้ายของชีวิต ว่านี่มันสิ้นหวังเพียงไหน
ฉี่ถึงจะรู้ ว่าในตอนนั้นอีฟสิ้นหวังมากเท่าใด
---
ซูเหยาหลับยาวจนตะวันโด่ง พอตื่นขึ้นมา เสวียนหมิงก็ยังคงนั่งอยู่ด้านนอกแต่โดยดี
หล่อนมองดูชายผ้าผ่อนไม่ปิดร่าง ครุ่นคิดว่าต้องหาเสื้อผ้ามาให้เขาใส่เสียหน่อย
ไม่งั้นส่ายกระเจี๊ยวเดินเล่นไปมา มันทำลายสายตาจริง ๆ
ซูเหยาเที่ยวค้นกองใหญ่ไปทั่วตึกพังใกล้ ๆ อีกสองสามหลัง ในที่สุดก็หาชุดที่ไม่ค่อย ขาดวิ่น คนใส่ได้จนได้ ให้เสวียนหมิงสวม
เสื้อเชิ้ตสีขาวซักจนซีดตัวหนึ่ง กับกางเกงสแลกดำ
แต่ขนาดมาตรฐานพวกนี้พอมันใส่ในร่างเซนทิเนลก็จะดูฟิตแน่นไปหน่อยชัด ๆ แต่หล่อก็คือไม้แขวนเสื้อเดินได้ ไม่ว่าจะใส่อะไรก็ดีไปหมด
ซูเหยาสำรวจพักหนึ่ง เสวียนหมิงเป็นคนหัวเซียมาตรฐานมาก เค้าโครงหน้าดูนุ่มนวลแต่ก็คม เข้มข้นด้วยคิ้วดำสนิทกับตาเซี่ยวจึงประสานกันอย่างเหมาะเจาะ
ห้าวเป้งด้วย หล่อละมุนไปอีกนิด
มองดูชุดนี้ อยู่ ๆ นางก็นึกถึงโยมิที่บ้าน หน้าตาอย่างรักแรกนั้น ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแล้วดูดีที่สุดเลย
ออกมาหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าเขาอยู่บ้านคนเดียวจะเบื่อหรือเปล่า
ว่าแต่ คนเสมือนจริงจะมีอารมณ์แบบเบื่อหรือไม่นะ?
"ไป ไปกันได้แล้ว"
ซูเหยาเพิ่งปีนขึ้นไปนั่งบนหลังมังกรจนได้ที่ ร่างกายเบื้องหลังก็มีแผงอกที่ร้อนระอุมาชน
หล่อนหันไป เผชิญกับดวงตาสีดำสนิทของเสวียนหมิงเข้าอย่างจัง
หือ? เขาเข้ามาใกล้เกินไปหรือเปล่า?
แต่นี่มันมังกรของคนอื่นไม่ใช่มังกรของหล่อน ซูเหยาก็เลยขยับถอยไปข้างหน้าอีกนิด
แขนข้างหนึ่งคล้องมาโอบรอบเอวของหล่อนในไม่ช้า ดึงซูเหยากลับมาอย่างเอาแต่ใจ
"แบบนี้มันไม่ปลอดภัย"
น้ำเสียงสดใสอบอุ่นมีเอกลักษณ์มาก ยังแฝงด้วยแหบแห้งเพราะชุ่มน้ำมาบ้าง
ซูเหยาลืมตากว้าง "ที่แท้คุณพูดได้นี่นา"
หล่อนยังนึกว่าเขาเป็นเจ้าปัญญาอ่อนเสียอีก
ตายจริง รู้งี้ไม่ยอมห่มผ้าให้แล้ว ถึงยังไงหล่อนก็ได้ถือโอกาสลูบคลำซิกแพคไปสองที