คลื่นแรงระเบิดดังจนหูของซูเหยาอื้ออึง เธอลุกขึ้นมา แต่หลิงกลับรีบปล่อยมือเธอออก ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไออุ่นที่หลงเหลือแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้วที่ทั้งคู่เพิ่งสัมผัสกัน ซูเหยาก้มหน้าลงเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าหลิงกำลังหลบเลี่ยงอะไรจากเธอ
ซู่และชีเหยี่ยกำจัดผู้ก่อการร้ายสองคนที่เฝ้าอยู่ที่นี่อย่างรวดเร็ว ตัวประกันคือแม่คนหนึ่งที่กำลังอุ้มทารก หลิงกับซูเหยารับหน้าที่อพยพตัวประกัน ส่วนชีเหยี่ยกับซู่ไปที่ชั้นสามเพื่อช่วยเหลือตัวประกันคนอื่น ๆ
ซูเหยาและหลิงสบตากัน ไม่มีใครเอ่ยปากก่อน
หลิงพาตัวประกันออกไป แต่ไม่คาดคิดว่านี่คือกับดักที่ผู้ก่อการร้ายวางไว้ให้พวกเขา ศัตรูจำนวนมากล้อมเข้ามา ซูเหยาและหลิงรีบกลับมาตั้งรับทันที
เธอตั้งปืนอยู่ที่ทางเดิน ส่วนหลิงบุกทะลวงไปด้านหน้า
เหนือความคาดหมาย ทั้งสองกลับร่วมมือกันได้อย่างเข้าขา ทว่าผู้ก่อการร้ายคนหนึ่งก่อนตายกลับยิงใส่ตัวประกันอย่างต่ำทราม
แม่คนนั้นถูกยิงล้มลง ร่างกายสั่นเทา พยายามสุดชีวิตยื่นทารกในอ้อมแขนให้หลิง
"ขอร้องล่ะ ช่วยลูกฉันด้วย"
หลิงลังเลชั่วขณะ เขานึกถึงแม่ของตัวเอง หากตอนนั้นแม่ของเขารักเขาแบบนี้เหมือนกัน แล้วจุดจบของเขากับพ่อจะเปลี่ยนไปไหม
หลิงเก็บปืน ประคองรับทารกจากมือเธออย่างทะนุถนอม
อันที่จริงหลิงชอบเด็กเล็กมาก
แต่วินาทีต่อมา สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นดุร้าย เธอล้วงปืนที่ซ่อนอยู่ในอก ยิงใส่หัวใจของหลิงอย่างไม่ลังเล
"ตายซะเถอะ"
ผู้หญิงคนนั้นคือสายลับที่ผู้ก่อการร้ายปลอมตัวมา!
ปัง!
หลังเสียงปืนดัง ความเจ็บปวดจริงที่ส่งผ่านการเชื่อมโยงประสาทพร้อมกันทำให้หลิงแทบหมดสติ