พูดกันตามตรง เธออยากอยู่ที่เซี่ยงไฮ้มากกว่า
แฟนหนุ่มเป็นเพียงเหตุผลหนึ่ง สาเหตุหลักคือ ในใจลึก ๆ เธอรู้สึกว่า หลี่เฉิงเป็นเพียงเมืองระดับอำเภอ เวทีเล็กเกินไป โอกาสให้เธอได้โชว์ฝีมือมีจำกัด ส่วนเซี่ยงไฮ้ในฐานะเมืองระดับนานาชาติ โอกาสและความท้าทายมากมายกว่ามาก
เธอเป็นคนชอบความท้าทาย ไม่ชอบทำงานจำเจ ไม่ชอบชีวิตที่มองเห็นจุดจบแต่ไกล
การเป็นข้าราชการเล็ก ๆ ในเมืองเล็ก ๆ แล้วหาใครสักคนที่ฐานะเสมอกันมาแต่งงานมีลูก อยู่อย่างสงบสุขไปตลอดชีวิต สำหรับเด็กผู้หญิงทั่วไปแล้ว นี่อาจเป็นเส้นทางที่เหมาะสมที่สุด
แต่นั่นไม่ใช่ชีวิตที่เธอต้องการ
ดังนั้น เธอจึงไม่รู้จะตอบคำพูดของหลินหงอันอย่างไร
ทำได้เพียงปฏิเสธอย่างสุภาพ: "พ่อ หนูยังคิดจะเรียนต่อปริญญาโทอยู่นะ! พ่อก็รู้ ตอนนี้เด็กจบปริญญาตรีไม่มีศักยภาพในการแข่งขันเลย อยากได้งานดี ๆ หรือมีความก้าวหน้าในอนาคต อย่างน้อยก็ต้องมีวุฒิปริญญาโท"
"อะไรนะ เรียนต่ออะไร? ไม่มีศักยภาพในการแข่งขันอะไร?" หลินหงอันเริ่มโมโหทันที น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้น "พ่อว่าเธอแค่อยากอยู่ไกล ๆ ไม่ยอมกลับบ้านต่างหาก!"
เขารู้ดี - หลินซีตอนนี้แค่จบปริญญาตรีก็ไม่อยากกลับแล้ว ถ้าเรียนจบโทจริง ๆ ต่อไปคงยิ่งไม่อยากกลับอีก
"เธอนี่ ปีกแข็งแล้ว พ่อแม่พูดอะไรก็ไม่ฟัง!" เขาวางตะเกียบลงอย่างโมโห สีหน้าหมองคล้ำ
เฮ้อ ถ้ารู้ตั้งแต่แรก ก็ไม่ควรให้เธอสมัครโรงเรียนที่ไกลขนาดนั้น!
"พ่อ อย่าเพิ่งโกรธสิ หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้น" เห็นหลินหงอันโกรธ หลินซีรีบปรับน้ำเสียงให้นุ่มลง "หนูแค่คิดว่า หนูยังสาว โลกภายนอกยังไม่ได้ดูไม่ได้ลองเลย จะให้กลับมาอยู่ในเมืองที่อยู่มาว่ากันยี่สิบกว่าปี แล้วอยู่ไปตลอดชีวิต... พูดตามตรง หนู หนูไม่พอใจ"
เธอพูดเบา ๆ แต่จริงจัง
"ซีซี แม่เข้าใจความคิดของเธอนะ" เฉิงรุยที่อยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมา
น้ำเสียงเธออ่อนโยน ค่อย ๆ โน้มน้าว "แต่ลองคิดดู เซี่ยงไฮ้ถึงโอกาสจะมาก แต่การแข่งขันก็สูงเหมือนกัน คนเก่ง ๆ มากมายแห่กันไปอยู่ที่นั่น เธอเป็นผู้หญิงคนเดียว ไม่มีเส้นสาย ไม่มีพื้นฐาน จะไปสร้างชื่อในนั้นมันง่ายขนาดนั้นหรือ?"
"แล้วราคาบ้านในเซี่ยงไฮ้ก็สูงมาก ค่าครองชีพก็แพง เธอเพิ่งจบปริญญาตรี จะไปหางานดี ๆ ที่ไหนได้ เงินเดือนเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงซื้อบ้านซื้อรถ แค่หักค่าเช่าบ้านค่าน้ำค่าไฟก็แทบไม่เหลือ ดูแลตัวเองยังลำบาก จะไปคิดถึงเรื่องอื่นได้ยังไง"
"ถ้าเธอกลับมาหลี่เฉิง อยู่บ้านกินอยู่บ้าน เงินเดือนใช้คนเดียวทั้งหมด ไม่สบายกว่าอยู่เซี่ยงไฮ้ต้องเช่าห้องกินข้าวกล่องอีกเหรอ?"
"ถ้ารู้สึกว่าหลี่เฉิงเล็กไป ไม่มีที่ให้โชว์ฝีมือ เธอก็ไปสอบข้าราชการที่เจียงเฉิงได้นะ เจียงเฉิงเป็นเมืองเอกของมณฑลเจียงฮั่น ห่างจากหลี่เฉิงแค่หนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ วันหยุดอยากกลับก็กลับได้ หรือแม้แต่... ถ้าเธออยากตั้งตัวที่เจียงเฉิง พ่อกับแม่ขายบ้านที่หลี่เฉิง บวกกับเงินเก็บทั้งชีวิต ฝืน ๆ ไป ก็พอจะช่วยเธอจ่ายดาวน์ซื้อบ้านได้"
เฉิงรุยพูดไป น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ: "แต่ถ้าเป็นเซี่ยงไฮ้... พวกเรา พวกเราช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ นะ"
โต๊ะอาหารเงียบลงทันที
หลินซีก้มหน้า นิ้วกำชายเสื้อแน่น ใจเหมือนมีอะไรมาอุดตัน อึดอัดจนหายใจไม่สะดวก
เห็นท่าทีเธอเริ่มอ่อนลง เฉิงรุยพูดต่อ "อีกอย่าง พ่อกับแม่แก่ลงทุกวัน ถ้าเธอไปอยู่เซี่ยงไฮ้จริง ๆ จะให้พ่อกับแม่ทำยังไง? ต่อไปปวดหัวตัวร้อน ใครจะดูแลพวกเรา?"
"หรือจะให้พวกเราทิ้งเมืองที่อยู่มาตลอดชีวิต กับชีวิตที่สุขสบาย ไปเบียดเสียดอยู่ห้องเช่ากับเธอที่เซี่ยงไฮ้?"
หลินซีเงียบ
คำพูดของเฉิงรุย เธอตอบไม่ได้สักคำ
ในใจก็รู้ดีว่าที่พวกเขาพูดเป็นความจริง และเป็นห่วงเธอจริง ๆ
แต่เธอก็ยังไม่พอใจ
เธออยากออกไปดูโลกภายนอกจริง ๆ - ถึงโลกนั้นอาจไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด อาจโหดร้าย น่าเวทนาด้วยซ้ำ แต่นั่นคือสิ่งที่เธอปรารถนา
ถ้ากลับมาสอบที่หลี่เฉิงหรือเจียงเฉิง เธอรู้ว่าชีวิตจะสงบสุข งานมีหน้ามีตา ชีวิตสะดวกสบาย แม้แต่วันหลังเกษียณก็มองเห็นจุดจบ แต่ชีวิตที่มองเห็นจุดจบตั้งแต่ต้นแบบนี้ จะมีความหมายอะไร?
"พ่อ แม่" เธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงอ้อนวอน "ให้หนูคิดดูก่อนได้ไหม?"
"ยังจะคิดอีก?" หลินหงอันร้อนใจทันที น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว "หลังปีใหม่ สอบข้าราชการก็จะเริ่มสมัครแล้ว! ปีนี้ทางเทศบาลและหลายกระทรวงมีโควต้าด้วย โอกาสแบบนี้หายากมาก! ถ้าพลาดไป ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่!"
"พ่อ ก็ยังมีอีกตั้งหลายเดือนไม่ใช่เหรอ?" หลินซีน้อยใจ น้ำตาเอ่อ "อย่าเพิ่งกดดันหนูนักได้ไหม?"
"เอาล่ะ ๆ" เฉิงรุยเห็นบรรยากาศไม่ดี รีบห้ามปราม ยื่นมือไปตีแขนหลินหงอันเบา ๆ "เถาหลิน อย่าเพิ่งร้อนใจสิ ยังมีเวลาอีกตั้งนาน ซีซีรู้ดีอยู่แล้ว เธอจะคิดให้รอบคอบเอง"
"ใช่ไหม ซีซี?" เธอหันไปมองลูกสาวด้วยสายตาคาดหวัง
"อื้ม" หลินซีพยักหน้าอย่างเสียว ๆ ไม่กล้าสบตาเธอ
มื้อเย็นจบลงในบรรยากาศที่ไม่ค่อยสุขนัก
อาบน้ำเสร็จกลับเข้าห้อง เพิ่งเป่าผมแห้ง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น - เป็นวิดีโอคอลจากเสวี่ยชิงเยว่ แฟนหนุ่ม
เธอสูดหายใจลึก ปรับสีหน้า กดรับสาย
ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตาของเสวี่ยชิงเยว่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที
เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีเขียวอ่อน ปลายคอเสื้อหลวม ๆ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเล็กน้อย ดูท่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จเหมือนกัน กำลังพิงหัวเตียงในห้องนอน
"ที่รัก กำลังทำอะไรอยู่?" ชายในวิดีโอยิ้มอบอุ่น ดวงตาโค้งงอสวยงาม
"เพิ่งอาบน้ำเสร็จ" หลินซีพูด พร้อมเลื่อนกล้องลงมาให้ดูชุดนอนของตัวเอง
เธอใส่ชุดนอนแบบอนุรักษ์นิยม แขนยาวขายาว ผ้าฝ้าย ลายการ์ตูน เธอเลยไม่คิดอะไร
แต่ในสายตาเสวี่ยชิงเยว่ ความหมายต่างไปโดยสิ้นเชิง
ชายในกล้อง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างชัดเจน
วินาทีถัดมา เขาก็เลื่อนกล้องลงมาเหมือนกัน - ปลายคอเสื้อชุดนอนเปิดกว้างขึ้น เผยให้เห็นแผงอกกว้าง กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นสัดส่วนเห็นรำไร
"อื้ม ฉันเหมือนเธอ เพิ่งอาบน้ำเสร็จเหมือนกัน" เขาพูด น้ำเสียงต่ำลงกว่าเดิม ปนแหบเล็กน้อย
ใบหน้าหลินซีแดงวาบขึ้นมาทันที เหมือนถูกไฟลวก
เธอรีบเบือนสายตาหนี ทั้งเขินทั้งขำ ด่าทอเสียงอ่อย: "ทำบ้าอะไรเนี่ย! ใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย!"