เริ่มจากผู้อาวุโส ต่อด้วยผู้น้อย แล้วจึงถึงตนเอง ตานสยงซิ่นตักข้าวแสงจันทร์ใส่ชามสามใบ
「น้องชาย รีบลองดูสิว่าโจ๊กนี้ได้ผลอย่างไรบ้าง!」
สายตาจับจ้องไปยังโจวหนิง ตานสยงซิ่นไม่ปิดบังความอยากรู้อยากเห็นแม้แต่น้อย
「กับข้าวเล็กน้อยก็ช่างเถิด」
ระหว่างสังเกตการณ์ ตานสยงซิ่นก็ยังไม่ลืมหยอกเย้าเพื่อนสนิท
「ไม่รู้ว่าพี่เว่ยไปติดนิสัยเช่นนี้มาตั้งแต่เมื่อใด」
「กับข้าวตามฤดูกาลมีตั้งมากมายไม่กิน แต่ทุกมื้อกลับขาดผักขึ้นฉ่ายดองรสเปรี้ยวเข็ดฟันจานนี้ไม่ได้」
แน่นอนว่าในคำพูดนั้นยังเจือความบ่นอยู่ไม่น้อย
พวกเราลูกผู้ชายในยุทธภพ ต้องกินเนื้อคำโต ดื่มสุราจอกใหญ่ แบ่งทองคำกันด้วยตาชั่ง จึงจะเรียกว่าอิสระเสรี!
เจ้านักพรตจมูกวัวจอมปลอม ไฉนถึงเอาอย่างเหล่าศิษย์เต๋า ฝึกจิตให้สงบและตัดกิเลสจริงจังถึงเพียงนี้เล่า?
「ฮึ ท่านรองตานพูดราวกับเป็นเรื่องง่าย」
เว่ยเจิงใช้ช้อนคนโจ๊กข้นเบา ๆ ก่อนเหลือบมองตานสยงซิ่นอย่างเรียบเฉย
「ข้าวแสงจันทร์นี่ใช่ว่าจะต้มได้ง่ายดายนักหรือ?」
「ข้าเสียพลังเวทไปไม่น้อย กว่าจะต้มโจ๊กเสร็จก่อนเจ้ามาถึงได้อย่างเฉียดฉิว」
「จะเอาเวลาที่ไหนไปเตรียมสุรากับกับแกล้มให้เจ้า?」
「มีกินก็ดีถมไปแล้ว!」
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็เลิกคิ้วหนาพลางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
「อีกอย่าง อารามซานหยวนของข้ายากจนข้นแค้น จะเทียบกับเอ้อร์เสียนจวงของเจ้าที่มีทรัพย์สินมากมายได้อย่างไร?」
「ไม่เช่นนั้น ต่อจากนี้อาหารทุกมื้อของข้ากับน้องชาย ให้ท่านรองตานเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมดดีหรือไม่?」
เพียงฟังเสียงสายพิณก็เข้าใจความหมาย!
ตานสยงซิ่นกับเว่ยเจิงสนิทสนมกัน อีกทั้งไม่ใช่คนอารมณ์แปรปรวน จึงไม่มีทางทะเลาะกันเพียงเพราะผักขึ้นฉ่ายดองจานเดียว
「ข้าดูแลเองก็ได้!」
ตานสยงซิ่นหัวเราะอย่างเปิดเผย แล้วก้าวขึ้นบันไดที่เพื่อนสนิทหย่อนให้ทันที
「น้องชายตกทุกข์ได้ยากในยามนี้ เมื่อเรียกข้าว่าพี่น้อง แล้วข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร?」
「เริ่มตั้งแต่มื้อเย็นวันนี้ อาหารสามมื้อของน้องชาย เอ้อร์เสียนจวงของข้าจะจัดหาให้ทั้งหมด」
「เพียงแต่พี่เว่ยเป็นพี่ใหญ่ จะยืนดูอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรอกกระมัง!」
หยกเนื้อดีมาส่งถึงหน้าประตูด้วยตนเอง ย่อมต้องบ่มเพาะและเจียระไนอย่างตั้งใจ
นี่คือจุดประสงค์ที่เว่ยเจิงเชิญตานสยงซิ่นมา อีกทั้งยังเป็นการตัดสินใจของตานสยงซิ่นหลังได้รู้ถึงความพิเศษของโจวหนิง
เบื้องหน้า เอ้อร์เสียนจวงเป็นผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่ตั้งป้อมค่าย และเป็นผู้นำสูงสุดของเหล่าชาวป่าทั่วเก้าหัวเมือง
เบื้องหลัง พวกเขาสนับสนุนหรือแม้แต่เลี้ยงดูกลุ่มโจรขี่ม้าจำนวนมาก ซึ่งปล้นคนรวยช่วยคนจน
ตระกูลใหญ่ ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์
แม้จะไม่อาจทุ่มทรัพยากรให้ยอดฝีมือในยุคนี้อย่างไม่จำกัด แต่การช่วยเหลือน้องชายที่เพิ่งเริ่มต้นฝึกกายและบำรุงพลังเลือดลม ย่อมเหลือเฟือ
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นอัจฉริยะฟ้าประทาน หรือกำลังประสบเคราะห์ร้ายชั่วคราวก็ตาม
สำหรับตานสยงซิ่นกับเว่ยเจิงแล้ว เรื่องนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือคุณค่าที่น้องชายคนใหม่ผู้นี้แสดงออกมา
หากไม่ใช่คนเลือดเย็นและอกตัญญู แล้วจะมีใครดูแคลนน้ำใจที่ช่วยเหลือกันในยามตกต่ำเช่นนี้เล่า?
「น้องชายขอถามอย่างบังอาจ พี่เว่ย พี่ตาน」
หลังซดโจ๊กข้นสีเงินดุจจันทราไปคำหนึ่ง โจวหนิงก็เอ่ยถามด้วยแววตาใคร่รู้
「เมื่อครู่พี่ทั้งสองกล่าวถึงการฝึกกายกับการฝึกจิต หรือว่านั่นคือหนทางบำเพ็ญแบบหนึ่ง?」
「พลังเลือดลมกับจิตสัมผัส เป็นผลลัพธ์หรือวิธีการที่สอดคล้องกันหรือไม่?」
แผนการของพี่ชายทั้งสองที่เพิ่งรู้จักกันดังกรุ๊งกริ๊งราวกับลูกคิด ลูกคิดแทบจะกระเด็นเข้าตาเขาอยู่แล้ว
โจวหนิงเพิ่งมาถึงที่นี่ จึงไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่จริง แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่
เว่ยเจิงกับตานสยงซิ่นช่วยเหลือเขาอย่างเปิดเผย แล้วเขาจะดูไม่ออกได้อย่างไร?
การเป็นคนเราน่ะ!
ไม่กลัวถูกใช้ประโยชน์หรอก กลัวแต่ว่าไม่มีค่าให้ใครใช้ประโยชน์ต่างหาก
ที่สำคัญที่สุด ในความคิดของโจวหนิง มีโอกาสสูงมากที่เว่ยเจิงกับตานสยงซิ่นจะเป็นคนที่ไว้ใจได้
พี่ชายทั้งสองทำสิ่งต่าง ๆ อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ในใจเขาจึงมีเพียงความซาบซึ้งใจ และสัญชาตญาณที่ฉวยโอกาสไหลไปตามสถานการณ์
ระแวงหรือป้องกันตัวหรือ?
ไม่มีความจำเป็นเช่นนั้น และโจวหนิงก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะทำเช่นนั้นด้วย
ในเมื่อพี่ชายทั้งสองตั้งใจจะพิสูจน์เรื่องนี้ แล้วเขาจะต้องปิดบังไปไย?
ยิ่งไปกว่านั้น โจ๊กข้าวแสงจันทร์ยังทำให้ท้องไส้ของเขาร้องประท้วง
เดิมทีหลังจากกินโอสถธัญพืชห้าชนิดหมดไปหนึ่งขวด ท้องก็เลิกร้องโครกครากแล้ว แต่ตอนนี้กลับเริ่มก่อกบฏอีกครั้ง
สมกับเป็นของดีที่พี่เว่ยทุ่มทุนสร้าง แค่ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของร่างกายก็พิสูจน์ได้ทุกอย่างแล้ว
「น้องชายรู้หรือไม่ว่าบัดนี้เป็นปีใด?」
เว่ยเจิงคีบขึ้นฉ่ายน้ำเข้าปาก พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เขาไม่ได้ตั้งใจจะหยั่งเชิงโจวหนิงต่อ เพียงแต่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย
ก่อนหน้านี้ในห้องเมฆา เว่ยเจิงไม่คิดว่าน้องชายคนใหม่ผู้นี้จะมีอาการเสียสติ
แต่ความไม่รู้เรื่องความรู้ทั่วไปของอีกฝ่ายกลับดูไม่เหมือนเสแสร้ง
สถานการณ์เช่นนี้ มีเพียงอาการเสียสติเท่านั้นที่พอจะอธิบายได้!
มิฉะนั้น น้องชายของเขาคงไม่ได้กระโดดออกมาจากซอกหินหรอกกระมัง!
เมื่อได้ยินคำถามของเว่ยเจิง โจวหนิงก็หัวเราะแหะ ๆ
ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง ทว่ามือที่ถือช้อนกลับตักอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็วไม่หยุด
ไม่ว่าเว่ยเจิงกับตานสยงซิ่นจะถามสิ่งใด เขาก็ตอบไม่ได้สักอย่าง
นี่ไม่ใช่การแกล้งทำเป็นโง่ แต่เป็นความจริง
ท่านเวินเจิ้งกงในอนาคตเป็นตัวตนที่แน่นอนแล้ว ส่วนท่านรองตาน เทพขุนนางผมแดง ก็เผยโฉมหน้าออกมาแล้ว
ราชวงศ์ของใต้หล้าแห่งนี้ย่อมเป็นราชวงศ์สุยอย่างไม่ต้องสงสัย!
แต่ตั้งแต่หยางเจียนจนถึงหยางกว่าง ราชวงศ์สุยมีศักราชรวมสามชื่อ ได้แก่ ไคฮวง เหรินโซ่ว และต้าเย่
อี้หนิงกับหวงไท่ไม่นับ เพราะเป็นหุ่นเชิดที่กษัตริย์กบฏเชิดชูขึ้นเป็นฮ่องเต้
แล้วตอนนี้เป็นศักราชใดกันแน่ โจวหนิงจะไปรู้ได้อย่างไร?
「เฮ้อ ดูท่าพี่ชายคงต้องทบทวนบทเรียนกับอาจารย์ผู้สอนหนังสือขั้นต้นเสียแล้ว」
เว่ยเจิงวางตะเกียบไม้ไผ่ในมือลงอย่างจนใจ แล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นโดยไม่เผยแววรำคาญแม้แต่น้อย
「บัดนี้เป็นปีที่สิบแปดแห่งศักราชไคฮวงของราชวงศ์สุย ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถและเปี่ยมด้วยปณิธานยิ่งใหญ่」
「เนื่องจากเพิ่งผ่านพ้นกลียุคมาไม่ถึงสิบปี ใต้หล้ายังไม่อาจกล่าวได้ว่าสงบสุขร่มเย็น」
「โชคดีที่ราชวงศ์สุยรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งแล้ว ราษฎรสามัญก็พอมีความหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข」
「ส่วนคำถามที่น้องชายเพิ่งถามมา โดยรวมแล้วก็ไม่ผิดนัก」
「ปลายราชวงศ์ฮั่นก่อน ในคราวที่จักรพรรดิฮั่นกวงอู่กับหวังจวี้จวินแย่งชิงใต้หล้า ฟ้าดินพลันเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่」
「กระแสการบำเพ็ญซึ่งเกือบกลายเป็นเพียงตำนานไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนฉิน กลับรุ่งเรืองขึ้นมาอีกครั้ง」
「ผ่านมาจนถึงบัดนี้กว่าห้าร้อยปี ก็กลายเป็นระบบที่แทบจะสมบูรณ์แล้ว」
「ฝ่ายยุทธ์ฝึกกาย หล่อหลอมพลังเลือดลม」
「ฝ่ายบุ๋นฝึกจิต ขัดเกลาดวงวิญญาณ」
「แน่นอนว่า หากฝึกทั้งสองด้านย่อมเหนือกว่า!」
「น่าเสียดายที่เรี่ยวแรงของคนเรามีจำกัด」
「รู้ทุกอย่างก็ใช่ว่าจะเชี่ยวชาญทุกอย่าง โอกาสเป็นไปได้มากกว่าคือไม่เชี่ยวชาญสักอย่าง」
ยิ่งอธิบาย แววตาตื่นเต้นลึก ๆ ของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
「ข้ามองดูน้องชายแล้ว ดูท่าจะมีโอกาสฝึกได้ทั้งสองด้าน!」
เว่ยเจิงเติมโจ๊กข้าวแสงจันทร์ให้อีกชาม แล้วเลิกกินผักขึ้นฉ่ายดองไปเสียเลย
เขาตั้งใจรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของพลังเลือดลมในร่างน้องชาย พร้อมกับคลายข้อสงสัยต่อ
「การฝึกกายบนวิถียุทธ์ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง ส่วนการฝึกจิตบนวิถีบุ๋นซับซ้อนกว่ามาก」
「นับแต่จักรพรรดิฮั่นอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นก่อนล้มล้างสำนักปรัชญาร้อยสำนัก แล้วยกย่องลัทธิขงจื๊อเพียงสำนักเดียว สำนักปรัชญาที่โดดเด่นในใต้หล้าก็มีลัทธิขงจื๊อเป็นหลัก」
「ดังนั้น วิถีแห่งจิตสัมผัสและดวงวิญญาณจึงได้ชื่อว่าวิถีบุ๋น」
「เพียงแต่สำนักปรัชญาร้อยสำนักต่างมีจุดเด่นของตน วิธีฝึกจิตจึงมีแก่นสำคัญแตกต่างกันไป」
「ส่วนรายละเอียดของขอบเขตต่าง ๆ นั้น ไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายให้เข้าใจได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค」
「ประเดี๋ยวกินอาหารเจเสร็จ ข้าจะเตรียมหนังสือชีวประวัติกับบันทึกการเดินทางไว้ให้น้องชายสักสองสามเล่ม เจ้าอ่านทำความเข้าใจเองได้」
กล่าวถึงตรงนี้ เว่ยเจิงก็หยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อย
「น้องชาย ยังอ่านหนังสือออกหรือไม่?」