เสินหนิงหันไปดูทิศทางอีกครั้ง แล้วเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยกลับไปยังที่พักพิง
ระหว่างทางกลับ เธอยังคงรักษาความระมัดระวังไว้ตลอดเวลา
ขณะที่เดินผ่านพุ่มไม้แห่งหนึ่ง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาดังมาจากข้างๆ
เสินหนิงหยุดชะงัก ชะลอการหายใจโดยไม่รู้ตัว
มองตามเสียงไป ก็เห็นกระต่ายป่าสีเทาขาวตัวหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างกอหญ้า ก้มหน้ากัดกินหญ้าอ่อนอยู่
ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายไม่ถึงเจ็ดแปดเมตร
กระต่ายป่ายังไม่เห็นเธอชัดๆ
เสินหนิงค่อยๆ กำขวานกระดูกเขี้ยวแน่น
ตอนนี้ขวานกระดูกเหลือความทนทานอยู่แค่ 4 แต้มสุดท้าย แต่จัดการกระต่ายป่าตัวเดียวก็เพียงพอแล้ว
เธอไม่ลังเล ใช้ต้นไม้รอบข้างเป็นที่กำบัง ค่อยๆ เข้าใกล้ทีละก้าว
เมื่อระยะห่างเหลือสี่ห้าเมตร เสินหนิงก็พุ่งตัวออกไปทันที
กระต่ายป่าตกใจ หันหลังเตรียมจะหนี
แต่สุดท้ายก็ช้าไปหนึ่งก้าว
"ปึก!"
ขวานกระดูกวาดแสงเย็นเฉียบ ฟาดลงบนตัวกระต่ายป่าอย่างแม่นยำ
กระต่ายป่าได้รับบาดเจ็บ ล้มลงกับพื้น เสินหนิงเข้าไปเสริมอีกหนึ่งฟัน กระต่ายป่าก็ไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย
[สังหาร: กระต่ายป่า (ขาว) ]
เสินหนิงย่อตัวลงด้วยความชำนาญ เก็บซากกระต่ายป่าเข้าสู่สถานะเก็บเกี่ยว
แสงสีขาววาบขึ้น
[ได้รับ: เนื้อกระต่าย (ขาว)×2 ]
[ได้รับ: หนังกระต่าย (ขาว)×1 ]
[ได้รับ: ขนกระต่าย (ขาว)×4 ]
หลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จ เธอก็ใช้สกิล[เปลี่ยนของเสียให้เป็นสมบัติ]กับซากกระต่ายป่าบนพื้นอีกครั้ง
แสงสีทองจางๆ ค่อยๆ ห่อหุ้มซากกระต่ายไว้
[ตรวจพบของเสีย]
[จะใช้พรสวรรค์——เปลี่ยนของเสียให้เป็นสมบัติหรือไม่?]
"ใช้"
[ติ้ง!]