กินไปได้ครึ่งทาง เธอก็หยิบน้ำแร่ออกมาจากอินเวนทอรี่อีกหนึ่งขวด เปิดฝาแล้วดื่มอึกๆ ไปสองสามคำ
น้ำแร่เย็นสดชื่นไหลผ่านลำคอลงไป ขจัดความเหนื่อยล้าจากการสำรวจมาทั้งวันได้ในพริบตา
ไม่นาน อาหารในหม้อก็ถูกเธอกินจนเกลี้ยง
หลังมืด เสินหนิงหยิบบลูเบอร์รี่ที่เพิ่งเก็บมาเมื่อวันนี้ออกมาสิบลูก
ค่อยๆ หยิบเข้าปากทีละลูก
รสหวานอมเปรี้ยวของน้ำผลไม้ซ้อนขึ้นในปาก ช่วยตัดความมันจากเนื้อของผู้ที่ทอดไว้ได้ใจกลาง
จนกว่าบลูเบอร์รี่ลูกสุดท้ายจะลงท้อง เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างพอใจ
เมื่อเคลียร์อาหารเรียบร้อย เสินหนิงวางหม้อเหล็กกลับบนเตา
จากนั้น เธอหยิบกล่องสำริดที่ได้มาจากอินเวนทอรี่
ตัวกล่องสีบรอนซ์วางนิ่งอยู่กลางกระท่อมไม้
เธอยื่นมือเปิดฝากล่อง
พร้อมกับแสงสีขาวจางๆ หนึ่งเส้น สิ่งของสองสามชิ้นค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ได้รับ: แบบไม้ถัง (ขาว)×1]
[ได้รับ: แบบกล่องเก็บของ (เขียว)×1]
[ได้รับ: น้ำแร่×8]
[ได้รับ: นมวั่งไจ×5]
กับข้อความสุดท้ายสิ้นสุดลง กล่องสำรดค่อยๆ แปรสภาพเป็นแสงสีขาวกระจายหายไปในอากาศ
เส้นหยิงหยิบแบบสีขาวใบแรกขึ้นมา
[แบบไม้ถัง (ขาว)]
[คำอธิบาย: ใช้สร้างไม้ไผ่ได้]
[ผล: ใช้บรรจุของเหลวหรแหล่งน้ำจืด]
[วัสดุสร้าง: ไม้ (ขาว)×10, เถาองุ่น×4]
เห็นคำอธิบาย เป็นครั้งแรกในวัน ทั้งตา ทั้งตาก็ผ่องใส
ไม้ไผ่!
นี่คือสิ่งที่สุดต้องการที่สุดในตอนนี้จริงๆ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เพราะไม่มีหม้อใส่ เธอจึงไม่สามารถนำน้ำจากลำธารกลับไปยังที่พักพิงได้
กระทั้งการรดหน้าแปลงผัก ก็ต้องใช้น้ำเหลือจากการหุงข้าวเพียงน้อยนิด
เมื่อมีไม้ไผ่แล้ว ในที่สุดเธอก็จะลองหอบน้ำจากลำธารกลับมาได้
ทั้งใช้ทำความสะอาดประจำวัน รดแปลงผัก หรือในอนาคตจะใช้ทำสิ่งอื่น ก็จะสะดวกสบายขึ้นมาก