แพะสะบัดหัวอย่างรุนแรง พร้อมส่งเสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดออกจากปากไม่หยุด
ดวงตาเพียงข้างเดียวที่เหลืออยู่กลายเป็นสีแดงก่ำ เจ้าสายตาจับจ้องไปที่เสิ่นหนิงหลังรั้วไม้ไม่วางตา
วินาทีถัดมา
มันตะเกียกตะเก้าสี่ขาลงกับพื้น ก้มหัวลงอีกครั้ง พุ่งชนรั้วไม้มาอย่างแรง
“ปั้ง——”
รั้วไม้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
[รั้วไม้ (ขาว)]
[ความทนทาน: 61/100]
แรงกระแทกมหาศาลทำให้เจ้าตัวแพะเองก็เซถลาไปเล็กน้อย
แต่มันราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด รีบถอยหลังไปไม่กี่ก้าว แล้วก็บุกโจมตีอีกครั้ง
“ปั้ง!”
“ปั้ง!”
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ทั่วทั้งสนามมีแต่เสียงชนอันทึบตึกก้องกังวาน
เสิ่นหนิงไม่เคยขยับออกจากรั้วไม้แม้ครึ่งก้าว
ทุกครั้งที่แพะพุ่งชนมาถึงหน้ารั้วไม้ ร่างกายสั่นสะเทือนหยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาทีนั้น นางจะไม่ลังเลที่จะแทงขวานกระดูกเขี้ยวออกไปตามช่องว่างระหว่างเสาไม้
[-12!]
[ค่าพลังชีวิต: 96/120]
...
[-12!]
[ค่าพลังชีวิต: 84/120]
...
[-12!]
[ค่าพลังชีวิต: 72/120]
แพะชนรั้วไม้แต่ละครั้ง ก็จะได้รับขวานจากมือเสิ่นหนิงหนึ่งดอก
ถึงแม้บาดแผลจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่มันกลับเหมือนบ้าไปแล้ว ไม่ยอมหยุดพุ่งชน
จนกระทั่งชนรั้วไม้อีกครั้ง การเคลื่อนไหวของมันก็เริ่มช้าลง ในตอนนี้เลือดของมันลดลงเหลือ 36 แล้ว และรั้วไม้ก็เหลือความทนทานเพียง 18 แต้มเท่านั้น
แพะหายใจหอบหนัก ก้มหัวยืนอยู่กับที่ เลือดสดไหลอาบมุมตาที่บาดเจ็บค่อย ๆ รินลงมา