เธอตักบะหมี่ไก่ขึ้นใส่ชาม ถือชามไม้เดินไปที่ห้องนั่งเล่น
บะหมี่ไก่ครีมสุดร้อนฉุยยังคงพวยไอขาวโพลน กลิ่นหอมมันเข้มข้นของนมปนกับกลิ่นเผ็ดร้อนเฉพาะตัวของบะหมี่ไก่ แค่สูดดมก็ทำให้หิวขึ้นมาทันที
ข้างๆ วางน้ำส้มที่ได้มาจากการเปิดหีบเมื่อตอนบ่าย กับบลูเบอร์รี่ลูกโตเต็มเม็ดเต็มหน่วยอีกถ้วยเล็ก
เสินหนิงหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาหนึ่งคำ
ซอสครีมเข้มข้นเกาะติดอยู่บนเส้นบะหมี่อย่างแน่นหนา ดึงขึ้นมายังเป็นเส้นสายซอสบางๆ
เธอเป่าเบาๆ แล้วส่งเข้าปาก
เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มเด้งดึ๋ง กลิ่นนมหอมละลายในปากเป็นอย่างแรก ตามด้วยความเผ็ดของบะหมี่ไก่ที่ค่อยๆ ทะยานขึ้นมา
เข้มข้น เนียนลื่น และแฝงด้วยความหวานจางๆ
สุดท้ายคือความเผ็ดร้อนอันเป็นเอกลักษณ์ของบะหมี่ไก่ที่กำลังแผ่กระจายออกมาบนปลายลิ้นทีละนิด
"อื้ม... รสชาตินี้แหละ..."
เสินหนิงอดไม่ได้ที่จะอุทานเบาๆ
เธอคีบบะหมี่คำใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง
คราวนี้ เธอได้กัดไข่ที่เพิ่งสุกกำลังดีเข้าไปด้วย ไข่แดงสีทองไหลเอ่อออกมาอย่างช้าๆ ผสมเข้ากับซอสครีม ทำให้บะหมี่มีรสสัมผัสเข้มข้นและเนียนลื่นยิ่งขึ้น
ในชั่วพริบตา ทั้งปากเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของนมและไข่ ความเผ็ดที่แทงจมูกแต่แรกก็ค่อยๆ อ่อนลงไปเยอะ
ไม่นานนัก ความเผ็ดของบะหมี่ไก่ก็ค่อยๆ ตามมาทีหลัง ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นจากปลายลิ้นค่อยๆ ลามไปทั่ว