เสินหนิงกินข้าวไปพลาง ก็พลางจับตาดูอันอันที่อยู่ข้าง ๆ ไปด้วย
เจ้าตัวเล็กแม้จะมีอาหารสัตว์เลี้ยงระดับเริ่มต้นของตัวเองแล้ว แต่ก็ยังสนใจอาหารที่เสินหนิงทำเป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะหลังจากเมื่อวานได้กินผัดหมี่ซินเจียง เส้นหมี่เผ็ด ๆ มันก็เริ่มหลงรักความรู้สึกการกินข้าวร่วมกับเสินหนิงอย่างสิ้นเชิง
อันอันก้มหน้า กินอาหารสัตว์เลี้ยงระดับเริ่มต้นครึ่งส่วนในชามจนหมดอย่างตั้งอกตั้งใจ จากนั้นก็ก้มลงชิมโจ๊กขาวที่อยู่ข้าง ๆ
อุ้งเท้าเล็ก ๆ ไม่สะดวกในการถือช้อนส้อม เสินหนิงจึงต้องคอยเขี่ยอาหารให้เป็นครั้งคราว ส่งเข้าปากอันอัน
"กินช้า ๆ นะ อย่าเพิ่งสำลักล่ะ"
อันอันรีบอ้าปาก กลืนอาหารคำนั้นเข้าไปทันที แล้วก็ดีใจจนกระดิกหางพลัดๆ
"อร่อย!"
"อาหารที่หนิงหนิงทำอร่อยจริง ๆ"
ชื่อเสียงป้อนหน่อไม้ผัดหมูให้อันอันอีกคำ หน่อไม้ที่เคี้ยวกรุบกรอบผสานกับความหอมของเนื้อหมู ทำเอาอันอันกินจนตาค้างเป็นประกาย
โดยไม่รู้ตัว อาหารบนโต๊ะก็ค่อย ๆ ลดน้อยลง มังกรน้อยกับมนุษย์สาวต่างก็กินกันอย่างเอรีดอิ่มหนำ
อันอันเอนตัวพิงเก้าอี้ พุงน้อย ๆ ป่องออกมาเล็กน้อย หรี่ตาอย่างสบายอารมณ์ หางยังแกว่งไปมาอย่างแผ่วเบาข้างหลัง
เสินหนิงดูเวลา แล้วก็ลุกขึ้นเก็บกวาดโต๊ะ
"อิ่มแล้ว!"
"เราเตรียมตัวออกไปข้างนอกกันเถอะ"
พอได้ยินว่าจะออกไปข้างนอก อันอันก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที มันกระพือปีกเล็ก ๆ ลุกขึ้นยืนจากโต๊ะ
"วันนี้จะไปที่ไหนกันเหรอ?"