เจียงเฉิง หอปลุกพลังแห่งโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง
เสียงอึกทึกครึกโครมแทบจะยกเพดานโค้งของหอปลูกสร้างขึ้น
วันนี้คือวันที่เยาวชนของดาวบลูสตาร์ทุกคนที่อายุครบ 18 ปี ต้องถูกส่งเข้าสู่สมรภูมิจอมองค์แห่งนิรันดร์โลกาโดยบังคับ
นับตั้งแต่สมรภูมินิรันดร์โลกาปรากฏตัวขึ้นเมื่อร้อยปีก่อน กฎของดาวบลูสตาร์ทั้งดวงก็ถูกเขียนขึ้นใหม่ทั้งหมด
ทุกคนเมื่ออายุ 18 ปี จะถูกส่งผ่านไปยังสมรภูมินิรันดร์โลกา จับสลากแกนดินแดนและกองทหารเริ่มต้น เพื่อกลายเป็นจอมองค์
ผู้สำเร็จจะครอบครองพลังอันเหนือกว่า แผ่อาณาเขตเป็นเจ้า และส่งทรัพยากรจากนิรันดร์โลกากลับมาเลี้ยงโลกแห่งความจริง
ผู้ล้มเหลว ดินแดนจะแตกสลาย เหลือแต่กระดูกไร้ร่องรอย กลายเป็นของเสียของสัตว์ร้ายนิรันดร์โลกา
นี่คือยุคสมัยที่การแข่งขันรุนแรงสุดขีด ผู้แข็งแกร่งกินก่อนทุกอย่าง
และในยุคนี้ เหล่ากลุ่มทุนข้ามชาติและตระกูลโบราณผู้ยิ่งใหญ่ผูกขาดทรัพยากรระดับสูงแทบทั้งหมด
สำหรับสามัญชนที่จะหักเงาแห่งชะตา ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
ขณะนี้ บนเวทีสูงตรงกลางหอปลุกพลัง วงมนตร์ส่งผ่านที่แผ่รังสีสีน้ำเงินเร้นลับกำลังหมุนวนอย่างช้า ๆ
เจียงเสวียนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน สีหน้าเยือกเย็นมองนักเรียนที่กำลังปลุกพลังบนเวที
ร่างของเขาผอมสูง ใบหน้าเย็นชา ใต้เส้นผมสีดำที่ปล่อยสั้น ๆ คือดวงตาลึกล้ำจนมองไม่เห็นถึงก้นบึ้ง
ในฐานะเด็กกำพร้า ผู้รอดชีวิตจากสินค้าเจียงที่เคยรุ่งเรือง เจียงเสวียนรู้ดียิ่งกว่าใครว่าโลกใบนี้โหดร้ายเพียงใด
บิดามารดาของเขาล่มสลายจากอุบัติเหตุในสมรภูมินิรันดร์โลกา กิจการมหาศาลถูกแบ่งกันฉกฉวยจนเกลี้ยง
ที่เขามีชีวิตอยู่มาได้ถึงวันนี้ ล้วนขึ้นอยู่กับความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็นและการวางก้ามทีละก้าว
"คนถัดไป จ้าวชิงเสวียน!"
เสียงของหัวหน้าผู้คุมสอบหานลี่เวย์ที่ออกจะประจบประแจงดังก้องขึ้นในหอประชุม
ฝูงชนพลุกพล่านขึ้นทันที
"ดอกไม้ประจำโรงเรียนจ้าว! ได้ยินว่าเธอถูกกลุ่มทุนเซียวหมายปองไว้แล้ว?"
"เหนียวแน่น่ะ ทายาทลำดับสามของตระกูลเซียว เซียวเทียนฉี ออกปากเองว่าถ้าจ้าวชิงเสวียนปลุกกองทหารระดับ B ขึ้นไป จะรับเธอเข้าสังกัดตระกูลเซียวทันที"
"โอ้โห ก้าวขึ้นกิ่งไม้กลายเป็นหงส์จริง ๆ น่าเสียดายเจียงเสวียนน่ะสิ ได้ยินว่าสองคนนั้นเป็นเพื่อนกันมาแต่เด็ก ยังหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่ยังเล็กเลย"
"เพื่อนกันมาแต่เด็กโสหยี่อะไรกันหมายถึงหน้ากลุ่มทุน ความรู้สึกมันแย่ยิ่งกว่าอุจจาระหมาอีก!"
เสียงซุบซิบรอบข้างไหลเข้าหูของเจียงเสวียนครบถ้วนทุกถ้อยทุกคำ
เจียงเสวียนแม้จะไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา นิ้วของเขาเพียงคลึงแหวนโบราณชิ้นหนึ่งในกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ
นั่นคือสมบัติสืบทอดเพียงชิ้นเดียวที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ และเป็นกล่องทรัพยากรระดับสูงที่สามารถพาเข้าสู่สมรภูมินิรันดร์โลกาได้ด้วย
บนเวที จ้าวชิงเสวียนสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ราวดอกบัวขาวที่บานสะพรั่ง ค่อย ๆ ก้าวเข้าสู่วงมนตร์ส่งผ่าน
เมื่อเดินผ่านตัวเจียงเสวียน ฝีเท้าของเธอสะดุดหยุดเล็กน้อย แววตาเปล่งประกายซับซ้อนชั่ววูบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวและความทะเยอทะยาน
"เจียงเสวียน ฉันขอโทษ" จ้าวชิงเสวียนพูดเบาเพียงให้สองคนได้ยิน "เธอให้อนาคตที่ฉันอยากได้ไม่ได้"
มุมปากของเจียงเสวียนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบเชิงเยาะเย้ย
"รีบขึ้นไปซะ อย่ามาเสียเวลาฉัน"
ใบหน้าของจ้าวชิงเสวียนเกร็ง เธอกัดริมฝีปากแล้วรีบเดินขึ้นเวที
เมื่อเธอวางมือบนคริสตัลปลุกพลัง ลำแสงสีเขียวอันสากสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
"แกนดินแดนระดับ A! กองทหารเริ่มต้น: ภูตพรายธรรมชาติ!"
หานลี่เวย์ตื่นเต้นจนเสียงแตก
หอประชุมเงียบงันชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดด้วยเสียงอื้ออึงราวคลื่นสึนามิ
ระดับ A!
เจียงเฉิงทั้งเมืองไม่มีใครปลุกกองทหารระดับ A มาสามปีแล้ว!
ขณะนั้นเอง ประตูหอประชุมถูกบุรุษชุดดำหลายคนผลักเปิดอย่างหยาบกระด้าง
หนุ่มผู้สวมสูทตัดเย็บพิเศษ ไว้ทรงผมเสียข้างสวยงาม สองมือล้วงกระเป๋า เดินเข้ามาอย่างมั่งมิโดยมีคนมากมายล้อมรอบ
ทายาทลำดับสามแห่งกลุ่มทุนเซียว เซียวเทียนฉี
เขาเดินมาหยุดใต้เวที สายตากวาดไปทั่วร่างอันเพราะพริ้งของจ้าวชิงเสวียนอย่างไม่เกรงใจ แล้วพยักหน้าพึงพอใจ
"ไม่เลว ภูตพรายธรรมชาติระดับ A พอเป็นได้อีกเรื่องถึงจะแทบสมกับเป็นผู้หญิงของฉันเซียวเทียนฉี"
จ้าวชิงเสวียนได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มตื่นตูมประหน่าง รีบก้าวลงจากเวทีแล้วยืนเรียบร้อยข้างเซียวเทียนฉีอย่างว่านอนสอนง่าย
"ขอบพระคุณทายาทสามเป็นอย่างสูงที่ให้การอุปการะ"
เซียวเทียนฉีหัวเราะก้อง ยื่นมือกอดรอบเอวของจ้าวชิงเสวียน แต่สายตากลับมองข้ามฝูงชนไปหยุดอยู่ที่ตัวเจียงเสวียน
"เจ้าคือเจียงเสวียนงั้นเหรอ?" เซียวเทียนฉีขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาราวจ้องหนูในท่อระบายน้ำ
เจียงเสวียนไม่เอ่ยวาจา เพียงจ้องเขาอย่างเยือกเย็น
เซียวเทียนฉีรู้สึกไม่พอใจกับสายตานั้น จึงส่งเสียงครางเย็น ๆ
"ได้ยินว่าเจ้ามีกล่องทรัพยากรระดับสูงที่ตระกูลเจียงสืบทอดมาให้?"
"ส่งมอบมาเถิด ถือซะว่าเป็นสินสอดที่เจ้ามอบให้ชิงเสวียน"
คำพูดดังขึ้น ทั้งหอประชุมก็อึกทึกกันทั้งใบ
การปล้นอย่างโจร!
นี่คือแดนหนังแห่งกลุ่มทุน ลงมือฉกชิงทรัพยากรของสามัญชนต่อหน้าสาธารณชนอย่างโจ่งแจ้ง!
ดวงตาของเจียงเสวียนเย็นเยียบลง มือขวากำแน่นขึ้นอย่างเงียบ ๆ
"นั่นคือสมบัติสืบทอดของบิดามารดาฉัน" น้ำเสียงของเจียงเสวียนปราศจากความปั่นป่วน แต่กลับแผ่ความเยือกเย็นที่เจาะกระดูก
เซียวเทียนฉีได้ยินราวกับได้ยินเรื่องขำขันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต จึงหัวเราะออกมาอย่างรุนแรง
"สมบัติสืบทอด? ของคนตาย เอาไว้ในมือของขยะอย่างเจ้าก็เปล่าประโยชน์"
เขาหันไปมองจ้าวชิงเสวียน สะบัดคาง
"ชิงเสวียน ไป ไปเอาของมันมา"
จ้าวชิงเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อรู้สึกถึงมือที่กอดเอวได้บีบแน่นขึ้น เธอก็ตัดสินใจทันที
เธอเดินมายืนตรงหน้าเจียงเสวียน ยื่นฝ่ามือขาวเนียนออกไป
"เจียงเสวียน ส่งมอบมาเถอะ คนไม่มีความผิดแต่ได้ของล้ำค่ามักต้องพบภัย เธอปกป้องกล่องทรัพยากรนั้นไว้ไม่อยู่หรอก"
น้ำเสียงของเธอยังแฝงความเหยียดหยามในฐานะผู้สูงส่งที่ให้ทาน
"ตราบที่เธอส่งมอบมา ฉันจะไปขอทายาทสามจัดการแนวปลอดภัยให้เธอในสมรภูมินิรันดร์โลกา ให้เธอผ่านช่วงทดลองไปได้อย่างราบรื่น"
เจียงเสวียนมองหญิงที่คบกันมาสามปีตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกขบขัน
เขาหัวเราะออกมาจริง ๆ
หัวเราะอย่างเปิดเปิงเต็มใบหน้า
"จ้าวชิงเสวียน เธอคิดว่ากอดขากลุ่มทุนไว้ได้แล้ว จะมาโอ่อ่าต่อหน้าฉันได้งั้นรึ?"
เจียงเสวียนก้าวออกไปหนึ่งก้าว แววตาแหลมคมราวดาบเสียบเข้าที่ใบหน้าของจ้าวชิงเสวียน
"เธอถือสาระอะไร ถึงกล้ามาเรียกร้องสมบัติสืบทอดของบิดามารดาฉัน?"
จ้าวชิงเสวียนตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าขาวผุดขึ้นดำสลับกัน
เซียวเทียนฉีเห็นดังนั้น ใบหน้าจึงบึ้งเคร่งขรึมลงทั้งใบ
"ของที่หน้าด้านไม่รู้จักระดับ"
เขาหันไปมองหัวหน้าผู้คุมสอบบนเวที หานลี่เวย์
"ท่านหาน ผู้ประทุษร้ายผู้บังคับบัญชา ขัดขวางระเบียบการปลุกพลังแบบนี้ ตามระเบียบต้องจัดการอย่างไร?"
หานลี่เวย์เข้าใจทันที เปลี่ยนสีหน้าเป็นท่าทีจอมคุณธรรมอันเปี่ยมเมตตาธรรม
"เจียงเสวียน! เจ้าฝ่าฝืนวินัยห้องสอบ หยาบช้าต่อเพื่อนร่วมรุ่นโจ่งแจ้ง เดี๋ยวนี้ฉันในฐานะหัวหน้าผู้คุมสอบ จะริบกล่องทรัพยากรของเจ้าโดยพลการ!"
พูดจบ หานลี่เวย์ก็ใช้สิทธิ์ควบคุมวงมนตร์ของห้องสอบทันที
พลังมหาศาลไร้รูปร่างกดทับลงบนร่างของเจียงเสวียนทันที ตรึงเขาไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา
เจียงเสวียนครางเสียงอึดใน รู้สึกราวกับกระดูกทั้งร่างกำลังขยับกกรุกราก แต่เขายังกัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงปวดร้าวแม้แต่เสียงเดียว
หานลี่เวย์รีบก้าวลงจากเวที ควานหาแหวนโบราณจากกระเป๋าของเจียงเสวียนโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วส่งต่อให้เซียวเทียนฉีทันที
"ทายาทสามเรียบร้อยครับ โปรดเก็บไว้ให้ดี"
เซียวเทียนฉีเล่นแหวนในมือ มองเจียงเสวียนที่ถูกกดทับจนขยับไม่ได้อย่างพึงพอใจ
"เห็นแล้วใช่ไหม? นี่คือพลังแห่งอำนาจ ต่อหน้าฉัน เจ้าต่ำต้อยยิ่งกว่าหมาเสียอีก"
เขาใช้มือคลุกเคล่าฉายารักที่เจียงเสวียนเคยมอบให้จ้าวชิงเสวียนในอดีต—สร้อยคอคริสตัลราคาถูก—ดึงมันออกจากคอ โยนลงพื้นแล้วเหยียบจนแหลกลาญ
"ท่านหาน เห็นว่าหนูน้อยนี่มีอุปนิสัยหนักแน่นอะไรอย่างนี้ ก็จัดที่เกิดเริ่มต้นที่ 'ดี' สักหน่อยให้มันสิ"
เซียวเทียนฉีกดเสียงออกที่คำว่า "ดี" เป็นพิเศษ
หานลี่เวย์ยิ้มเย็นเจือเจ้าเล่ห์ทันที
"ทายาทสามวางใจได้ครับ ที่ราบกระดูกดำแห่งนั้น ทัศนียภาพงดงาม เหมาะสำหรับคนกระดูกแข็งอย่างมันที่สุด"
เมื่อได้ยินสี่คำว่า "ที่ราบกระดูกดำ" นักเรียนรอบข้างพากันสูดปากเย็น
นั่นคือหลุมฝังศพของจอมองค์ที่ขึ้นชื่อที่สุด!
ไร้ชีวิตชีวา ปกคลุมด้วยสิ่งไม่มีชีวิตทั้งที่ แม้แต่เนื้อไม้และศิลาขั้นพื้นฐานที่สุดก็หาไม่ได้
ถูกส่งไปที่นั่น เท่ากับถูกประกาศโทษประหารโดยตรง!
เจียงเสวียนถูกวงมนตร์กดทับอยู่ แต่ดวงตายังคงจ้องมั่นที่เซียวเทียนฉี จ้าวชิงเสวียน และหานลี่เวย์
เขาจารึกใบหน้าทั้งสามนี้ลึกลงไปในความทรงจำ
"เซียวเทียนฉี จ้าวชิงเสวียน หานลี่เวย์"
น้ำเสียงของเจียงเสวียนแหบพร่า แต่แฝงความสงบที่ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว
"พวกเธอควรจะอธิษฐานให้ฉันตายในนั้น"
"มิฉะนั้น ฉันจะบดเบียดกระดูกของพวกเธอ ทีละนิด ทีละหน่อย"
เซียวเทียนฉีหัวเราะเย้ยหยันอย่างไม่ใยดี
"โอ้อวดเกินหน้า ท่านหาน ส่งมันออกเดินทางซะ!"
หานลี่เวย์เปิดใช้งานวงมนตร์ส่งผ่านทันที ลำแสงสีแดงจ้าพุ่งเข้าห่อหุ้มเจียงเสวียนในพริบตา
วินาทีถัดมา ร่างของเจียงเสวียนหายวับไปจากที่เดิม
หอประชุมกลับสู่ความเงียบสงบ คงเหลือแต่เสียงหัวเราะเยาะที่เอ่อล้นของเซียวเทียนฉีก้องอยู่ในอากาศ
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ณ ชั่ววูบสุดท้ายก่อนวงมนตร์ส่งผ่านเริ่มทำงาน มุมปากของเจียงเสวียนโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งอันโหดเหี้ยมอย่างที่สุด