อวิ๋นเจิงพักอยู่ริมผากู่สามวัน จัดการเรื่องที่ควรจัดการไปจนเรียบร้อย
เรื่องเจียเหยา เขายังคงตัดสินใจไม่ได้
เขากลัดกลุ้มยิ่งนัก ยามนี้ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้
ท้ายที่สุด อวิ๋นเจิงก็ยังรอจางซวีและหมิงเยว่กลับมาไม่ทัน จึงได้แต่พาเจียเหยาไปติ้งเป่ยก่อน
การเดินทางครั้งนี้จะเป็นตัวกำหนดว่าเขาควรปฏิบัติต่อเจียเหยาอย่างไร
สองวันให้หลัง พวกเขาก็มาถึงติ้งเป่ย
“คิดไม่ถึงเลยว่า ครั้งแรกที่ข้ามาติ้งเป่ย จะมาในฐานะเชลย”
เมื่อมองเมืองติ้งเป่ยที่อยู่เบื้องหน้า เจียเหยาก็อดยิ้มเยาะตนเองอยู่หลายส่วนไม่ได้
“เจ้าไม่ใช่เชลย”
อวิ๋นเจิงยิ้มบาง ๆ “จะถือว่าตนเองเป็นทูตก็ได้”
“ทูตหรือ?”
เจียเหยายิ้มเยาะตนเองอีกครั้ง ก่อนหันไปมองอวิ๋นเจิง “พาข้าไปดูมันเทศก่อน ได้หรือไม่?”
“……”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียเหยา คนที่อยู่ข้างกายอวิ๋นเจิงต่างพากันพูดไม่ออก
พวกเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเจียเหยาจะยึดติดกับมันเทศมากมายเพียงใด
นางไม่เคยลืมมันเทศแม้แต่ชั่วขณะ!
อย่างไรมันเทศเหล่านั้นก็ไม่ใช่ของพวกเขาแล้ว เหตุใดนางจึงยังคอยห่วงหาอาลัยมันเทศเหล่านั้นถึงเพียงนี้?
“ไว้ค่อยไปทีหลังเถิด!”
อวิ๋นเจิงปฏิเสธเจียเหยา “ข้าเพิ่งมาถึงติ้งเป่ย จะมีเหตุผลอันใดที่ยังไม่กลับจวน แล้วพาเจ้าไปดูมันเทศก่อน? วางใจเถิด มันเทศเหล่านั้นอยู่ในมือข้า ย่อมปลอดภัยกว่าอยู่ในมือเจ้าแน่ ข้าเคยบอกแล้วว่าเรื่องมันเทศนี้น้ำลึกเกินไป เจ้ายังรับมือไม่ไหว”
คำพูดนี้อีกแล้วหรือ?
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียเหยาก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น
ทว่าตกอยู่ในเงื้อมมือผู้อื่น นางก็เป็นได้เพียงเนื้อบนเขียง
ต่อให้โกรธเกรี้ยวเพียงใดในยามนี้ ก็ไร้ประโยชน์
“ก็ได้!”
เจียเหยาไม่พูดมากไปกว่านั้น