หลังจากกล่าวถ้อยคำตามมารยาทกันอยู่ครู่หนึ่ง อวิ๋นเจิงกับซู่จ้านก็ขึ้นม้า มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการซั่วฟางเคียงข้างกัน
“คราวก่อนที่สันเขาจวี้ฉือ มหาเสนาบดีหลอกข้าเสียจนลำบากไม่น้อยเลย!”
อวิ๋นเจิงนั่งอยู่บนหลังม้า หันไปมองซู่จ้านด้วยรอยยิ้ม
ซู่จ้านคาดไว้อยู่แล้วว่าอวิ๋นเจิงจะต้องรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมา จึงกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เรื่องที่ข้าทำก็เพื่อการรวมเผ่าต่าง ๆ บนที่ราบสูงให้เป็นหนึ่งเดียว ขอท่านอ๋องโปรดอย่าถือโทษเลย”
“มหาเสนาบดีกล่าวเกินไปแล้ว!”
อวิ๋นเจิงโบกมือ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ดังคำกล่าวที่ว่า ต่างคนต่างทำเพื่อแคว้นและนายของตน แม้ข้าจะถูกมหาเสนาบดีหลอก แต่ก็ยังนับถือสติปัญญาของท่าน! บัดนี้พวกท่านรวมเป็นหนึ่งได้สำเร็จ ข้าก็ยินดีแทนจากใจจริง!”
ยินดีงั้นหรือ?
ยินดีบ้าบออะไรกัน!
อวิ๋นเจิงคงแทบอยากให้ซีฉวีเกิดความวุ่นวายภายในเสียเดี๋ยวนี้กระมัง?
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องเป็นผู้ใจกว้าง ไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย”
ซู่จ้านยังคงมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า “เมื่อได้รับคำพูดจากท่านอ๋อง ข้าก็วางใจแล้ว!”
อวิ๋นเจิงยิ้ม ก่อนถามอย่างใคร่รู้ว่า “ครานี้มหาเสนาบดีนำคณะทูตมาซั่วฟางด้วยเหตุใด?”
ซู่จ้านกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “ข้ามามอบหนังสือราชการประกาศสถาปนาแคว้นซีฉวีแด่ท่านอ๋อง อีกทั้งยังประสงค์จะลงนามในข้อตกลงเดิมกับท่านอ๋องอีกครั้งด้วย!”
“ข้อตกลงเดิมยังต้องลงนามใหม่อีกหรือ?”
อวิ๋นเจิงมองซู่จ้านด้วยสีหน้างุนงงจอมปลอม
“จำเป็นต้องทำเช่นนั้นจริง ๆ”
ซู่จ้านกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ข้อตกลงก่อนหน้านี้เป็นข้อตกลงที่บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายทำไว้กับท่านอ๋อง บัดนี้ซีฉวีสถาปนาแคว้นแล้ว ย่อมต้องทำข้อตกลงกับท่านอ๋องขึ้นใหม่”