หลังได้รับข่าวที่จ๋าซีนำกลับมา ตุยหลงหล่างรื่อก็อดลอบก่นด่าอวิ๋นเจิงในใจไม่ได้
เดิมทีเขาคิดว่าจะถ่วงเวลาได้อีกหลายวัน
ไม่คิดเลยว่าอวิ๋นเจิงจะให้เวลาเขาเพียงวันเดียว
ดูท่าพวกเขาคงต้องลงมือโดยเร็วแล้ว!
จะรอให้กองทัพศัตรูเปิดฉากโจมตีเองไม่ได้!
ต้องฉวยยามที่ศัตรูประมาท คิดว่าตนกำชัยชนะไว้ในมือแล้ว เปิดทางฝ่าวงล้อมออกไปก่อน
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ตุยหลงหล่างรื่อก็ออกคำสั่งทันที “ทหาร! จงเรียกแม่ทัพของทุกกองมาประชุมโดยด่วน!”
ไม่นานนัก แม่ทัพของแต่ละกองก็ทยอยมาถึงกระโจมบัญชาการของตุยหลงหล่างรื่อ
ตุยหลงหล่างรื่อไม่มีเวลาพูดจาไร้สาระกับทุกคน สีหน้าแน่วแน่ขณะกล่าวว่า “แม่ทัพผู้นี้ตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้ยามรุ่งสางจะฝ่าวงล้อมออกไป มุ่งหน้าไปยังดินแดนของชนเผ่าเถื่อนทางเหนือ!”
“ทหารทุกกองให้นำเสบียงไปเจ็ดวัน! ส่วนที่เหลือจงเผาทิ้งให้หมด อย่าให้ตกไปอยู่ในมือศัตรู!”
“จงบอกทหารทุกกองว่า พวกเราไม่มีทางถอยแล้ว! ไม่ฆ่าฝ่าออกไป ก็ต้องตาย!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของตุยหลงหล่างรื่อ แม่ทัพแต่ละกองก็หันมองหน้ากันอย่างลังเล
“ท่านแม่ทัพใหญ่ พวกเราจะนำเสบียงไปเพียงเจ็ดวันหรือ?”
แม่ทัพผู้บัญชาการทหารราบกล่าวด้วยสีหน้ากังวล “เวลาเจ็ดวัน ทหารราบของพวกเราเกรงว่าจะไปไม่ถึงดินแดนของชนเผ่าเถื่อนทางเหนือ...”
“แล้วเจ้าอยากนำเสบียงไปเท่าใด?”
ตุยหลงหล่างรื่อจ้องแม่ทัพทหารราบเขม็ง “ต่อให้แม่ทัพผู้นี้ยกเสบียงทั้งหมดให้พวกเจ้า พวกเจ้าจะขนไปได้หรือ? พวกเจ้าจะหนีเอาชีวิตรอด หรือจะขนส่งเสบียงกันแน่?”
เขาเองก็อยากนำเสบียงทั้งหมดไปด้วย