นอกด่านเป่ยลู่ เสิ่นลั่วเยี่ยนทำตามคำกำชับของอวิ๋นเจิง ระหว่างแลกเปลี่ยนตัวประกัน นางยิงเกาทัณฑ์สังหารเว่ยเหวินจงในนัดเดียว
อวิ๋นลี่ก่นด่าด้วยความเดือดดาลอยู่สองสามคำ ก่อนพาคนจากไป
แม้ต้องจ่ายเงินถึงสี่แสนตำลึง แต่เว่ยเหวินจงก็ตายเสียที!
ยามนี้อวิ๋นลี่ทั้งเจ็บปวดทั้งยินดี
“เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ห้ามเขาสักหน่อย?”
เมื่อทราบเรื่อง ฮูหยินเสิ่นก็กล่าวตำหนิเย่จื่อกับเสิ่นลั่วเยี่ยนทันที
“พวกเราจะห้ามเขาไปไย?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า “ทั้งได้เงินมาถึงสี่แสนตำลึงโดยเปล่าประโยชน์ ทั้งยังได้สังหารเว่ยเหวินจงด้วยมือตนเอง เพื่อแก้แค้นให้เหล่าทหาร นับเป็นเรื่องดีเพียงใด!”
“เรื่องดีอันใดกัน!” ฮูหยินเสิ่นถลึงตาใส่เสิ่นลั่วเยี่ยนอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกเจ้าสังหารเว่ยเหวินจง ผู้คนในราชสำนักย่อมคิดว่าพวกเจ้ากำลังใส่ร้ายเขา! แต่หากเว่ยเหวินจงตายระหว่างถูกคุมตัวกลับเมืองหลวง คนในราชสำนักก็จะคิดว่าองค์รัชทายาทสังหารปิดปาก เช่นนี้ย่อมทำลายชื่อเสียงขององค์รัชทายาทได้!”
เงินสี่แสนตำลึงนับว่าไม่น้อยจริงๆ
ข้าวสารชั้นดีหนึ่งสือมีราคาประมาณหนึ่งตำลึงเท่านั้น!
หากนำเงินสี่แสนตำลึงไปซื้อเสบียง ก็เพียงพอให้กองทัพเป่ยฝู่สองแสนห้าหมื่นนายกินได้นานสองถึงสามเดือน!
ทว่าเรื่องนี้ หากจัดการให้เป็น ก็จะทำลายชื่อเสียงของอวิ๋นเจิงในราชสำนักได้อย่างหนัก
เรื่องที่เดิมทีพวกเขาเป็นฝ่ายมีเหตุผล กลับจะกลายเป็นว่าพวกเขาไร้เหตุผลไปเสีย!
เมื่อได้ฟังคำของฮูหยินเสิ่น เสิ่นลั่วเยี่ยนก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที
ดูเหมือนว่า...จะเป็นเช่นนั้นจริงๆ!
หรือคราวนี้อวิ๋นเจิงกลับถูกอวิ๋นลี่หลอกใช้เสียแล้ว?