ยามอวิ๋นเจิงฟื้นขึ้นมา เมี่ยวอินกำลังฟุบหลับอยู่ข้างเตียง
เมื่อเห็นขอบตาแดงก่ำของเมี่ยวอิน ความรู้สึกผิดพลันเอ่อท้นในใจอวิ๋นเจิง เขาค่อย ๆ ยื่นมือออกไป
แต่ก่อนมือของเขาจะแตะแก้มเมี่ยวอิน นางก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน
“เจ้า...ฟื้นแล้วหรือ?”
เมี่ยวอินคว้ามืออวิ๋นเจิงไว้ทันที ดวงตาพลันฉ่ำน้ำ
“ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องเป็นห่วง...”
อวิ๋นเจิงเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด พลางกุมมือนุ่มนิ่มของเมี่ยวอินไว้แน่น
“อย่าพูดเหลวไหล”
เมี่ยวอินปลอบเสียงอ่อน “อย่าเป็นห่วง ข้าถามไถ่มาอย่างละเอียดแล้ว แม่น้ำนั่นแม้กระแสน้ำจะเชี่ยวกราก แต่ก่อนเจียเหยาตกลงไปในแม่น้ำ นางไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ฝีมือของนางยอดเยี่ยมเพียงนั้น ย่อมไม่เป็นไร”
“ข้ารู้”
อวิ๋นเจิงฝืนยิ้ม “ที่ข้าโกรธมิใช่นาง แต่เป็นตัวข้าเอง...”
เขาคิดว่าตนประมาทเกินไป
ที่จริงเจียเหยามีท่าทีผิดปกติมานานแล้ว ทว่าเขากลับมัวหลงอยู่ในห้วงเสน่หาอันอ่อนหวานที่เจียเหยาจงใจสร้างขึ้น จนมิได้ฉุกคิดถึงความผิดปกติของนาง
หากเขาสังเกตเห็นความผิดปกติของเจียเหยาเร็วกว่านี้ บางทีเรื่องราวคงไม่กลายเป็นเช่นนี้
“เรื่องนี้โทษเจ้าไม่ได้”
เมี่ยวอินส่ายหน้าเบา ๆ “เจียเหยาแสดงได้แนบเนียนเกินไป พวกเราทุกคนล้วนถูกนางหลอก เจ้ายังจำได้หรือไม่ ตอนแรกที่นางยอมจำนนต่อเจ้า นางยังจงใจแสร้งว่าความจำเสื่อม ทั้งที่ตอนนั้นเจ้าระแวงนางมากเพียงใด สุดท้ายก็ยังถูกนางหลอกจนได้...”
เจียเหยาแสดงได้แนบเนียนเกินไปจริง ๆ
ดังที่นางเคยกล่าวไว้ นางสามารถทำราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น จนอวิ๋นเจิงมองไม่ออกแม้แต่น้อยว่ามีสิ่งผิดปกติ