ซั่วฟาง
“อุแว้...”
เสียงร้องไห้ของทารกน้อยดังขึ้น ทำลายความสงบภายในจวนอ๋อง
“ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋อง พระชายาคลอดบุตรอย่างราบรื่น ทั้งมารดาและบุตรปลอดภัยเพคะ!”
หมอตำแยอุ้มทารกหญิงที่ห่อตัวด้วยผ้าจนเผยให้เห็นเพียงใบหน้าน้อย ๆ วิ่งออกมาแจ้งข่าวดีแก่อวิ๋นเจิง
นี่เป็นการคลอดบุตรครั้งที่สองของเสิ่นลั่วเยี่ยน ราบรื่นกว่าครั้งแรกมาก
นับจากน้ำคร่ำแตกจนกระทั่งคลอดเสร็จ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม
นับว่ารวดเร็วยิ่งนัก
“ดีแล้ว ดีแล้ว...”
อวิ๋นเจิงยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ตกรางวัล! ใครก็ได้ มอบรางวัลให้!”
สั่งการแล้ว เขาก็เร่งรุดเข้าไปในห้องคลอด
เสิ่นลั่วเยี่ยนที่เพิ่งคลอดยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง ทว่าการคลอดครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่น นางจึงยังมีเรี่ยวแรงดี
อวิ๋นเจิงก้าวเข้าไปกุมมือที่เย็นเล็กน้อยของเสิ่นลั่วเยี่ยนไว้แน่น ก่อนยกแขนเสื้อซับเหงื่อบนหน้าผากให้นาง
“ท่านพี่ ลูกสาวของเราเล่า?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนถามเสียงแผ่ว
“อยู่นี่ อยู่นี่!”
หมอตำแยอุ้มทารกเข้ามาพร้อมกับคนอื่น ๆ พลางกล่าวยิ้มแย้มว่า “ท่านอ๋องทรงห่วงใยพระชายา แม้แต่บุตรสาวที่งดงามถึงเพียงนี้ก็ยังมิทันได้อุ้มสักครา ก็เสด็จมาหาพระชายาเสียแล้ว...”
กล่าวจบ หมอตำแยก็ส่งทารกให้อวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงรับบุตรสาวมาจากมือหมอตำแย พลางพยักหน้าลอบ ๆ ในใจ
อืม ช่างพูดเก่งนัก!
หากไม่ให้รางวัลเงินยี่สิบตำลึง ดูจะไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
เสิ่นลั่วเยี่ยนค่อย ๆ ยันกายขึ้นเล็กน้อย มองบุตรสาวของตนกับอวิ๋นเจิง ใบหน้าเปี่ยมด้วยประกายแห่งความเป็นมารดา
“นอนลงเถิด!”
อวิ๋นเจิงวางทารกไว้ข้างกายเสิ่นลั่วเยี่ยน แล้วประคองนางให้นอนลงอย่างช้า ๆ