ตำบลปาต้ง
เมื่อสองวันก่อน อวิ๋นเจิงพาเมี่ยวอินกับกองทหารองครักษ์มาถึงที่นี่แล้ว
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้พบเมิ่งรั่ววั่ง
เขาต้องการคำตอบ!
ยามบ่าย ในที่สุดอวิ๋นเจิงก็ได้รับข่าวว่าเมิ่งรั่ววั่งจะถูกส่งตัวมาถึงก่อนฟ้ามืด!
อวิ๋นเจิงยินดีเป็นอย่างยิ่ง พากองทหารองครักษ์ไปยังสะพานหยางกวนเพื่อรอคอยทันที
เมื่อเห็นท่าทางร้อนใจของอวิ๋นเจิง เมี่ยวอินก็อดยิ้มไม่ได้ “ที่จริง ในใจเจ้าคงพอมีคำตอบอยู่แล้วกระมัง?”
“อืม”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเบา ๆ “คนที่น่าสงสัยมีอยู่ไม่กี่คน จะไม่มีคำตอบคร่าว ๆ ได้อย่างไร?”
เมี่ยวอินยิ้ม ก่อนมองอวิ๋นเจิงด้วยแววกังวลเล็กน้อย “เจ้าร้อนใจอยากรู้คำตอบสุดท้ายถึงเพียงนี้ เมื่อได้รู้เข้าจริง ๆ บางทีนั่นอาจเป็นเวลาที่เจ้าต้องปวดหัวก็ได้”
“ข้าไม่ปวดหัวหรอก!”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้าเบา ๆ แววตาแน่วแน่
เขารู้ว่าเมี่ยวอินกังวลเรื่องใด
เมี่ยวอินก็แค่กลัวว่าเมื่อเขาขุดคุ้ยคนที่อยู่เบื้องหลังออกมาแล้ว เขาจะต้องการให้คนผู้นั้นตาย แต่เสด็จพ่อกลับไม่อยากให้คนผู้นั้นตาย
ท้ายที่สุดพ่อลูกคงทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!”
เมี่ยวอินยิ้ม ไม่กล่าวต่อ
หากอวิ๋นเจิงไม่ต้องปวดหัวจริง ๆ ก็คงดีเหลือเกิน
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาที
ในที่สุด กองทหารม้ากลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของอวิ๋นเจิง
มาแล้ว!
อวิ๋นเจิงลุกขึ้น จับตามองอีกฟากของสะพานหยางกวนอย่างเงียบงัน
ภายใต้สายตาของอวิ๋นเจิง กองทหารม้ากลุ่มหนึ่งคุ้มกันเมิ่งรั่ววั่งมาถึงฝั่งตรงข้ามสะพานหยางกวน
เมิ่งรั่ววั่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มใจให้สงบ จากนั้นจึงพลิกตัวลงจากหลังม้า แล้วสั่งให้ผู้ติดตามมัดตนเอง
“ใต้เท้าเมิ่ง นี่...”