พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยไปสามวัน
วัวแพะที่เจียเหยาให้คนนำกลับมาบางส่วนกลายเป็นอาหารในท้องทหารไปแล้ว
ส่วนที่เหลือ นางส่งคนต้อนกลับไปยังเผ่าต่าง ๆ ทางด้านหลัง
พวกเขาเกณฑ์เสบียงและกำลังพลจากเผ่าต่าง ๆ ทางด้านหลังอย่างต่อเนื่อง กล่าวได้ว่าเป็นการบังคับเกณฑ์เสียเป็นส่วนใหญ่
เผ่าต่าง ๆ ทางด้านหลังมากมายต่างพากันบ่นระงม
แม้สัตว์เลี้ยงเหล่านี้จะมีไม่มากนัก แต่หวังว่าจะช่วยปลอบประโลมเผ่าทางด้านหลังได้บ้าง!
เมื่อนึกถึงสัตว์เลี้ยงเหล่านั้น เจียเหยาก็อดเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
เพราะสัตว์เลี้ยงเหล่านี้ หูหลัวยังมาทะเลาะกับนางอยู่ครึ่งค่อนวัน
หูหลัวต้องการสัตว์เลี้ยงไปสามส่วน แต่นางให้ม้าแก่หูหลัวเพียงสิบตัว เพื่อให้ฆ่าม้าเลี้ยงเหล่าทหารในค่าย
เจ้าหูหลัวสารเลว ถึงยามนี้แล้วยังคิดถึงแต่เผ่าของตน
รอให้อวิ๋นเจิงบุกเข้ามา สังหารชาวเป่ยหวนจนหมดสิ้น เขาคงจะมีความสุขนัก!
“สารเลว!”
เจียเหยาอดก่นด่าในใจไม่ได้ สีหน้ากลัดกลุ้มยังไม่จางหาย
กลับยิ่งหนักหนาขึ้นทุกที
สถานการณ์ยามนี้ยิ่งยากลำบากสำหรับเป่ยหวนขึ้นทุกขณะ
หากสู้ต่อไปเช่นนี้ พวกเขาเกรงว่าจะต้องล่าถอยเข้าไปในส่วนลึกของทะเลทรายหวงซา
ขอสงบศึก!
หลายวันมานี้ คำสองคำนี้ผุดขึ้นในหัวเจียเหยาอยู่ไม่ขาด
นางไม่อยากรบอีกแล้ว!
เป่ยหวนก็แบกรับต่อไปไม่ไหวแล้ว!
สำหรับเป่ยหวนในยามนี้ การขอสงบศึกคือทางออกที่ดีที่สุด
แต่ปัญหาคือ นางต้องการขอสงบศึก ทว่าพระบิดากลับไม่ยินยอม!
ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นเจิงย่อมไม่ตอบรับคำขอสงบศึกของพวกเขาโดยง่าย