ค่ำคืนนี้ ไม่มีการจู่โจมยามวิกาลอย่างที่พวกเขาคาดไว้
เมื่อฟ้าสว่างเต็มที่ อวิ๋นเจิงจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
จากนี้ไปก็จัดการได้ง่ายขึ้นแล้ว!
หลายสิ่งหลายอย่างกลางทะเลอยู่เหนือการควบคุมของพวกเขา ทว่าเมื่อขึ้นบกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเขา เจียเหยา หรือฉินผู่กับหลุนไถ เพียงดึงใครสักคนออกมาก็สามารถเล่นงานคนจากแคว้นอวี่กลุ่มนี้จนหัวหมุนได้
อวิ๋นเจิงขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายอารมณ์
ฉินผู่ หลุนไถ และหานจิ้น ต่างทยอยขึ้นมาบนดาดฟ้าเช่นกัน
เมื่อเห็นแผ่นดินอยู่ไกลออกไป ฉินผู่กับพวกต่างตื่นเต้นยิ่งนัก
ในที่สุดชีวิตกลางทะเลอันน่าชังนี่ก็จะสิ้นสุดลงเสียที!
ฉินชีหู่แบกพลองหนามหมาป่าไว้แล้ว อดใจไม่ไหวจนเริ่มโบกสะบัดไปมา
พลองหนามหมาป่าสีดำสนิทเล่มนั้น ถูกเขาเช็ดจนมันวาวเป็นเงา
หลังรออยู่ครู่หนึ่ง เรือรบด้านหน้าเปิดทางให้ เรือ “เติ้งจิ่ว” จึงเริ่มมุ่งเข้าหาชายฝั่ง
เมื่อเรือ “เติ้งจิ่ว” เข้าใกล้ชายฝั่ง เรือขนส่งทหารหลายลำก็แล่นเข้ามาประกบ
ทุกคนทยอยขึ้นเรือขนส่งทหาร ก่อนจะถูกลำเลียงขึ้นฝั่ง
“อา...”
ทันทีที่เหยียบยืนบนพื้นดินอันมั่นคง หลุนไถกับฉินผู่ก็อดแหงนหน้าร้องคำรามไม่ได้
ในที่สุดก็ได้ขึ้นฝั่งแล้ว!
กว่าจะมาถึงได้ช่างไม่ง่ายเลย!
ยามนี้พวกเขาต่างอยากเปล่งเสียงขับขานสักเพลง เพื่อฉลองที่หลุดพ้นจากทะเลทุกข์
“หยุดโห่ร้องได้แล้ว!”
อวิ๋นเจิงมองทั้งสองพลางยิ้ม “ไปกันเถิด ไปรวมกับกองทัพหลักก่อน!”
อวิ๋นเจิงขึ้นม้าศึกที่จูงมา แล้วนำทุกคนมุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่ด้านหน้า
คราวนี้พวกเขามีม้าศึกอยู่จำกัดยิ่ง
กองเรือทั้งกองนำม้ามาได้เพียงสี่พันตัว
นี่นับว่าเป็นจำนวนสูงสุดเท่าที่จะทำได้แล้ว