เจียเหยาพกพาความสงสัยเต็มอก ถูกอวิ๋นเจิงพามายังหน้าเนินเขารกร้างลูกหนึ่ง
บนเขามีต้นไม้อยู่ไม่มาก
รอบข้างก็ไม่มีสิ่งใดน่าชม
เจียเหยาเอ่ยอย่างไม่เข้าใจว่า “ท่านพาข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด?”
“ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
อวิ๋นเจิงมิได้อธิบายมากความ เขาเรียกเกาเหอมาหา แล้วกระซิบข้างหูอีกฝ่ายสองสามประโยค
เกาเหอรับคำสั่ง ก่อนควบม้าไปยังเนินเขารกร้างอย่างรวดเร็ว
หลังเกาเหอควบม้าไปถึง โยวจิ่วซึ่งรออยู่ที่นั่นก่อนแล้วก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองพูดคุยกันสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค จากนั้นเกาเหอก็ควบม้ากลับมาอย่างรวดเร็ว
“ท่านอ๋อง จัดการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เกาเหอกลับมารายงานอวิ๋นเจิง
“ชูธง!”
อวิ๋นเจิงสั่ง
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เกาเหอรับคำสั่ง แล้วรีบรับธงสีเขียวจากมือคนข้างกาย
โยวจิ่วรู้ว่านี่คือสัญญาณให้เขาเตรียมพร้อม
โยวจิ่วเตรียมการอย่างรวดเร็ว แล้วให้โยวสือชูธงเขียวตอบกลับ
เมื่อเห็นธงเขียวจากฝั่งตรงข้าม อวิ๋นเจิงจึงสั่งเกาเหอว่า “ธงแดง!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เกาเหอรับธงแดงมาโบก
เจียเหยามองอวิ๋นเจิงกับพวกเขาด้วยสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันแน่
ฝึกซ้อมหรือ?
แต่ดูไม่เห็นฝึกอะไรเลย!
ขณะที่เจียเหยากำลังสงสัย โยวจิ่วกับโยวสือก็หนีออกจากเนินเขารกร้างไปอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองเผ่นเร็วยิ่งกว่ากระต่าย ราวกับกำลังโทษบิดามารดาว่าเหตุใดจึงไม่ให้กำเนิดขาเพิ่มมาอีกสองข้าง
เมื่อเห็นทั้งสองหนีไป อวิ๋นเจิงก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนถอยหลังไปเล็กน้อย แล้วให้เสิ่นลั่วเยี่ยนปิดหู
เห็นท่าทางของพวกเขาแล้ว เจียเหยาก็ยิ่งงุนงงหนักกว่าเดิม
ขณะที่เจียเหยากำลังมีสีหน้าสงสัย เสียงดังสนั่นพลันดังขึ้นข้างหู