อวิ๋นโย่วดูเหมือนจะรู้สึกเบื่อเมื่ออยู่กับอวิ๋นเจิง
อยู่ข้างกายพวกเขาได้ไม่นาน ก็พาเสี่ยวหล่านฉงไปเล่นในค่าย
แม้เสี่ยวหล่านฉงจะไม่ทำร้ายอวิ๋นโย่ว แต่หานจิ้นก็ยังพาองครักษ์หน้าพระที่นั่งกลุ่มหนึ่งคอยคุ้มกันอยู่ข้าง ๆ
ยามอวิ๋นโย่วขี่เสี่ยวหล่านฉงเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วค่าย เหล่าแม่ทัพจำนวนมากต่างถูกดึงดูดเข้ามา
“จุ๊ ๆ ข้าเพิ่งเคยเห็นคนขี่เสือเป็นครั้งแรก!”
“นี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขขององค์ชายกับองค์หญิงเจียเหยา ขี่อะไรได้ก็ไม่แปลกหรอก”
“องค์ชายน้อยช่างแข็งแรงยิ่งนัก ภายหน้าต้องเป็นขุนศึกผู้เก่งกาจไร้เทียมทานแน่...”
ชั่วขณะนี้ เหล่าขุนศึกเหล็กกล้าทั้งหลายราวกับกลายเป็นผู้เลื่อมใสองค์ชายน้อยอวิ๋นโย่วไปเสียหมด
ฉินชีหู่แสยะยิ้ม พลางลูบคางครุ่นคิดอยู่กับตัวเองว่า จะให้หลานชายคนที่สองลงจากหลังเสี่ยวหล่านฉง แล้วเปลี่ยนเป็นตนขึ้นไปขี่เสือตัวนี้ได้หรือไม่
ตนชื่อฉินชีหู่เชียวนะ!
ชีหู่ก็คือขี่เสือมิใช่หรือ?
มีเสือดุร้ายอยู่ตรงนี้ หากไม่ลองขี่สักครั้ง ก็ดูจะไม่สมกับฉายาขุนศึกผู้เก่งกาจอันดับสองแห่งต้าเฉียน!
ระหว่างที่ฉินชีหู่กำลังคิดฟุ้งซ่าน อวิ๋นโย่วก็ค่อย ๆ หลงระเริงไปกับเสียงชื่นชมที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย เริ่มเล่นซุกซนอย่างเต็มที่
ดูท่าคงอยากให้ทุกคนเห็นความองอาจของตน
“องค์ชายน้อย ระวังหน่อย...”
“องค์ชายน้อย รีบลงมาเถิด!”
“พวกเจ้า คอยดูอยู่ข้าง ๆ ให้ดี อย่าให้องค์ชายน้อยตกลงมา...”
เมื่อเห็นอวิ๋นโย่วควบขี่อยู่บนหลังเสี่ยวหล่านฉงอย่างสนุกสนาน หัวใจของทุกคนก็แทบจะขึ้นมาอยู่ที่คอ