หลังหารือกับขุนนางใหญ่ทั้งห้า ณ ตำหนักรัชทายาทแล้ว ในที่สุดอวิ๋นลี่ก็ยังตัดสินใจไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เหวิน
แม้ฮ่องเต้เหวินจะมอบอำนาจทั้งหมดในราชสำนักให้เขาแล้ว ทั้งยังตรัสว่าไม่จำเป็นต้องกราบทูลเรื่องต่าง ๆ ในราชสำนักอีก
แต่เรื่องนี้เขาไม่กล้าตัดสินใจโดยง่ายจริง ๆ
วันนี้พระวรกายของฮ่องเต้เหวินฟื้นฟูได้ดีทีเดียว ยามอวิ๋นลี่ไปถึง ฮ่องเต้เหวินกำลังฝึกหมัดบำรุงกายที่หมอหลวงสอน
ฮองเฮาสวีกับมู่ซุ่นคอยอยู่ข้าง ๆ
ฮ่องเต้เหวินเพียงเหลือบมองอวิ๋นลี่ ก่อนจะฝึกหมัดต่ออย่างเชื่องช้า
“กระหม่อมถวายคำนับเสด็จพ่อและเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”
อวิ๋นลี่ก้าวเข้าไปคำนับ
ฮ่องเต้เหวินแย้มพระสรวล “เจ้าไปสนทนากับเสด็จแม่ของเจ้าก่อนเถิด มีเรื่องใดรอเราฝึกหมัดชุดนี้เสร็จค่อยว่ากัน”
ตรัสจบ ฮ่องเต้เหวินก็ฝึกหมัดต่อ
“พ่ะย่ะค่ะ!”
อวิ๋นลี่รับพระบัญชา แล้วไปอยู่ข้างฮองเฮาสวี ทว่าหางตากลับเหลือบมองฮ่องเต้เหวินอย่างอดไม่ได้
เขารู้ดีว่าฮ่องเต้เหวินฝึกหมัดชุดนี้แต่ละครั้งกินเวลาเกือบครึ่งชั่วยาม
เขายังมีเรื่องด่วนต้องกราบทูลฮ่องเต้เหวินอยู่!
เห็นอวิ๋นลี่กระสับกระส่ายเช่นนี้ ฮองเฮาสวีจึงกดเสียงถามอย่างกังวล “ในราชสำนักเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ”
อวิ๋นลี่พยักหน้าเบา ๆ ส่งสายตาบอกฮองเฮาสวีว่าอย่าเพิ่งซักถาม แล้วเอ่ยขึ้นเองว่า “พระวรกายของเสด็จพ่อดูแข็งแรงกว่าหลายวันก่อนมากพ่ะย่ะค่ะ”
“ดีขึ้นมากจริง ๆ”
ฮองเฮาสวีแย้มพระสรวล “หมัดบำรุงกายชุดนี้ที่หมอหลวงถวายมามีประโยชน์ยิ่ง ฝ่าบาทฝึกมาหลายวันแล้ว พระพักตร์ก็ผ่องใสขึ้นทุกวัน!”
“กลับไปแล้วกระหม่อมจะกราบทูลให้พระราชทานรางวัลแก่หมอหลวงเป็นพิเศษพ่ะย่ะค่ะ!” อวิ๋นลี่แสดงความกตัญญูก่อน จึงค่อยสนทนากับฮองเฮาสวีไปเรื่อยเปื่อย