เช้าวันรุ่งขึ้น อวี๋ฝูกับคนของอีกาเผ่าก็ถูกคุมตัวมาถึงจิงหยาง
อวิ๋นเจิงสั่งให้คนนำตัวพวกเขาไปยังคุกทันที แล้วให้พาเดินชมเครื่องทรมานในคุกเสียก่อน
หลังจากทั้งสองชมเครื่องทรมานเหล่านั้นจนครบ เสิ่นควนจึงพาคนมาคุมตัวพวกเขาไปหาอวิ๋นเจิง
อวี๋ฝูก้มหน้าจนแทบติดอก ร่างสั่นเทาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าถูกเครื่องทรมานเหล่านั้นทำให้หวาดกลัวไม่น้อย
ส่วนคนของอีกาเผ่ากลับแข็งขืนอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำยังไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เอาแต่จ้องอวิ๋นเจิงอย่างดุดัน
“ถึงยามนี้แล้วยังกล้าขู่เข็ญเปิ่นหวังอีกหรือ?”
อวิ๋นเจิงมองคนของอีกาเผ่าด้วยสายตาเย็นชา ก่อนสั่งเสิ่นควน “เปิ่นหวังไม่ชอบแววตาของมัน ลงโทษมันสักหน่อย ให้มันรู้จักสถานการณ์เสีย!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เสิ่นควนก้าวขึ้นไปทันที แล้วสั่งกองทหารองครักษ์ที่อยู่ข้างกาย “พาตัวไป!”
องครักษ์สองนายรับคำสั่ง ก่อนคุมตัวคนของอีกาเผ่าไปยังด้านข้างทันที
อวิ๋นเจิงมิได้เร่งซักถามอวี๋ฝู เพียงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น
อวี๋ฝูแอบชำเลืองมองคนของอีกาเผ่าที่กำลังถูกสวมเครื่องทรมาน เมื่อมองเพียงแวบเดียวก็รีบก้มหน้าลงอีกครั้ง
“อ๊าก...”
ไม่นาน เสียงกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานของคนผู้นั้นก็ดังเข้าหูอวี๋ฝู
แม้อวี๋ฝูไม่กล้าเงยหน้ามอง แค่ฟังเสียงร้องก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทนทุกข์อย่างแสนสาหัส
เดิมทีอวี๋ฝูก็หวาดกลัวจนสุดขีดอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงกรีดร้องอันทุกข์ทรมาน ร่างก็ยิ่งสั่นราวกับลูกแหง่ กลัวว่าตนจะต้องรับโทษทัณฑ์เช่นนั้นบ้าง