เพราะเย่จื่อกำลังตั้งครรภ์ อวิ๋นเจิงจึงไม่กล้าหักโหมเกินไป
ทว่าพายุฝนกระหน่ำก็มีรสชาติอีกแบบหนึ่ง ส่วนสายฝนโปรยปรายไม่ขาดสายก็มีรสชาติอีกแบบเช่นกัน
หลังพายุอารมณ์สงบลง เย่จื่อก็ซบอยู่ในอ้อมแขนอวิ๋นเจิงอย่างแมวน้อยแสนเชื่อง
“คืนนี้ข้าจะนอนที่ห้องเจ้า”
อวิ๋นเจิงโอบร่างอรชรของเย่จื่อ สีหน้าราวกับยังไม่รู้จักพอ
“อย่าเชียว!”
เย่จื่อตบอกอวิ๋นเจิงเบาๆ “หากท่านอยู่ที่นี่ ข้าคงถูกท่านรังแกอีก หากเผลอทำลูกบาดเจ็บ พวกเราคงร้องไห้ไม่ออกด้วยซ้ำ ท่านไปห้องเมี่ยวอินเถิด!”
ด้วยนิสัยของอวิ๋นเจิง เพียงคิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้แล้วว่าหากคืนนี้เขาอยู่ในห้องนาง คงต้องรังแกนางอีกสักหนึ่งหรือสองครั้งเป็นแน่
แม้ระหว่างตั้งครรภ์จะไม่ได้ห้ามใกล้ชิดกัน แต่ก็ไม่ควรหักโหมอยู่ร่ำไป!
“ลูกของอวิ๋นเจิงอย่างข้า จะเปราะบางถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?”
อวิ๋นเจิงหัวเราะพลางวางฝ่ามือลงบนท้องของเย่จื่ออย่างอดใจไม่ไหว
“ท่านยังกล้าพูดอีกหรือ!”
เย่จื่อเอ่ยอย่างเขินอายระคนขุ่นเคือง “สองวันก่อนลั่วเยี่ยนยังแอบบอกข้าเลยว่าท่านไปรังแกนางมาแล้ว ในจวนก็ใช่ว่าจะมีเพียงพวกเราสองคน เหตุใดท่านถึงคอยแต่รังแกพวกเรา? ไม่กังวลเลยหรือว่าจะทำลูกบาดเจ็บ?”
เจ้าคนร้ายผู้นี้ ไม่ยอมไปรังแกเมี่ยวอิน กลับจงใจรังแกนางกับเสิ่นลั่วเยี่ยนที่กำลังตั้งครรภ์ทั้งคู่
นางยังพอไม่เป็นไร เพราะเพิ่งตั้งครรภ์ได้ราวสี่เดือน
แต่เสิ่นลั่วเยี่ยนใกล้คลอดแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงกำหนด ทว่าเจ้าคนผู้นี้ก็ยังไปรังแกเสิ่นลั่วเยี่ยนอีก