ยามดึกสงัด
จวนจิ้งกั๋วกง
“ก๊อก ๆ ๆ...”
เสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนปลุกคนเฝ้าประตูจวนจิ้งกั๋วกงให้ตื่นขึ้น
“ผู้ใด?”
คนเฝ้าประตูขยี้ตาที่พร่ามัวด้วยความง่วงงุน แล้วเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์
“ข้าคือขันทีประจำจวนรัชทายาท! เปิดประตูเร็วเข้า!”
เสียงตวาดดังก้องมาจากนอกประตู
ขันทีประจำจวนรัชทายาท?
คนเฝ้าประตูสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันควัน ก่อนจะรีบเปิดประตูใหญ่
ทันทีที่ประตูเปิดออก ขันทีประจำจวนรัชทายาทก็พุ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน พลางกล่าวว่า “รีบนำข้าไปพบจิ้งกั๋วกง! ข้ามีเรื่องสำคัญต้องกราบทูล!”
“ขอรับ ๆ!”
คนเฝ้าประตูพยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะวิ่งเข้าไปด้านในจวน
“ก๊อก ๆ ๆ...”
สวีฉือฝู่กำลังโอบกอดอนุสาวรีย์โฉมงามวัยเยาว์หลับสนิท ทว่าจู่ ๆ เสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนก็ดังขึ้นจากด้านนอก
สวีฉือฝู่เพิ่งสะดุ้งตื่น เสียงพ่อบ้านที่ร้อนรนก็ดังขึ้นจากนอกประตู
“ท่านกั๋วกง แย่แล้ว! ขันทีประจำจวนรัชทายาทมาแจ้งว่า คุณชายใหญ่เกิดเรื่องแล้ว!”
“เรื่องใหญ่ใดกัน...”
สวีฉือฝู่ตอบกลับไปอย่างสะลึมสะลือ แต่พลันสะดุ้งตื่นเต็มตาอีกครั้ง เขาตะโกนลั่นไปทางประตู “เจ้าว่าอย่างไร? กล่าวอีกครั้ง!”
สวีฉือฝู่ร้อนรนจนทำสิ่งใดไม่ถูก ทั้งยังไม่มีแก่ใจเรียกอนุให้มาช่วยสวมเสื้อผ้า เขาคว้าเสื้อตัวในข้างเตียงมาสวมอย่างลวก ๆ แม้แต่รองเท้าก็ยังสวมไม่ทัน ก่อนจะโซเซวิ่งไปยังประตู
อนุสาวรีย์ถูกปลุกให้ตื่น นางรีบสวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ แล้ววิ่งตามไปยังประตู
เมื่อประตูห้องเปิดออก สวีฉือฝู่ก็เห็นพ่อบ้านคุกเข่าอยู่ตรงหน้าประตู
ชั่วพริบตานั้น สวีฉือฝู่รู้สึกประหนึ่งฟ้าดินหมุนคว้าง เกือบล้มฟุบลงกับพื้น
“นายท่าน!”
อนุสาวรีย์ร้องเสียงหลง รีบพยุงสวีฉือฝู่เอาไว้