เมืองหลวงต้าเยวี่ย
หลังเจรจากับซู่จ้านเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเจิงก็พาเสิ่นลั่วเยี่ยนกับเมี่ยวอินมายังเมืองหลวงต้าเยวี่ย
แม้พวกเขาจะจากมาแล้ว แต่กองทัพยังไม่ได้ถอนกำลัง
ต้องรอให้เสบียงและสิ่งของที่บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายส่งมาถึงเสียก่อน กองทัพจึงจะถอนกำลังได้
“หรือจะตั้งชื่อว่าเมืองเทียนเอินดี? หมายถึงพระมหากรุณาธิคุณแผ่ไพศาล”
“ชื่ออะไรกัน ไม่เห็นมีความคิดสร้างสรรค์สักนิด”
“ข้าว่าเรียกเมืองลั่วเยี่ยนไปเลยดีกว่า! ถือเป็นการเชิดชูผลงานที่พระชายาของพวกเราตีเมืองหลวงต้าเยวี่ยแตกด้วย”
“อย่าเลย ข้ามิได้มีหน้ามีตาถึงเพียงนั้น! อีกอย่าง ศึกตีเมืองก็แทบไม่ได้รบ ข้าจะฉวยเอาความดีความชอบไม่ได้”
“ถ้าเช่นนั้นก็ให้เสด็จพ่อเป็นผู้ตั้งชื่อเถิด! เรื่องนี้พระองค์ย่อมยินดีแน่...”
ภายในพระราชวังต้าเยวี่ยที่เคยรุ่งเรือง อวิ๋นเจิงกำลังหารือกับเสิ่นลั่วเยี่ยนและเจียเหยา เพื่อหาชื่อใหม่ให้เมืองหลวงต้าเยวี่ย
เมื่อแคว้นต้าเยวี่ยไม่มีเมืองหลวงแล้ว ที่นี่ก็ย่อมไม่อาจเรียกว่าเมืองหลวงได้อีก
แต่หารือกันไปมา ทุกคนก็ยังคิดชื่อที่เหมาะสมไม่ออก
ขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดหาชื่อที่ดีกว่า เสิ่นควนก็วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน
“องค์ชาย มีข่าวด่วนจากติ้งเป่ยพ่ะย่ะค่ะ!”
ข่าวด่วนจากติ้งเป่ย?
อวิ๋นเจิงรับจดหมายที่เสิ่นควนยื่นมาให้ทันที
เมื่อเห็นเนื้อความในจดหมาย หน้าผากของอวิ๋นเจิงก็มีเส้นดำผุดขึ้นเต็มไปหมด มุมปากยังกระตุกไม่หยุด
เมื่อเห็นสีหน้าของอวิ๋นเจิง หลายคนก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
เกิดอะไรขึ้น?
ดูจากสีหน้าแล้ว คงไม่ใช่เรื่องร้ายกระมัง?
แต่ก็คล้ายจะไม่ใช่เรื่องดีเช่นกัน!
เห็นทุกคนจ้องมองตนตาไม่กะพริบ อวิ๋นเจิงก็ยิ้มขื่น ก่อนส่งจดหมายให้เสิ่นลั่วเยี่ยนที่อยู่ข้างกาย “เสด็จพ่อต้องการเสด็จตรวจเยี่ยมจวนผู้พิทักษ์ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ หนังสือราชการจากราชสำนักส่งถึงติ้งเป่ยแล้ว...”