พี่สาม:
เจ้าไร้ยางอาย แต่ข้ายังมีหน้า!
กล้าทำการแต่งเชื่อมสัมพันธ์ ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!
เนื้อหาในฎีกามีไม่มาก
แต่ทุกถ้อยคำล้วนกระแทกใจอวิ๋นลี่อย่างหนักหน่วง
มือที่ถือฎีกาของอวิ๋นลี่สั่นระริก สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ
นี่มันฎีกาบ้าบออันใดกัน?
แม้แต่รูปแบบพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่มี ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น
นี่มันหนังสือท้ารบชัดๆ!
เป็นหนังสือท้ารบที่แฝงคำเตือนไว้อย่างเข้มข้น!
“องค์รัชทายาท...”
เมื่อเห็นสีหน้าอวิ๋นลี่ผิดปกติ คนทั้งสามต่างมองเขาด้วยความเป็นห่วง
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าอวิ๋นลี่คงถูกอวิ๋นเจิงยั่วโทสะอีกแล้ว
ทว่าฎีกายังอยู่ในมืออวิ๋นลี่ หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา พวกตนเข้าไปดูโดยพลการย่อมถือเป็นการล่วงเกิน
ไม่รู้ว่าอวิ๋นเจิงเขียนอะไรลงไป ถึงทำให้อวิ๋นลี่โกรธถึงเพียงนี้
“ไอ้สารเลว! ไอ้สารเลวที่สมควรตาย!”
ผ่านไปครู่ใหญ่ อวิ๋นลี่ก็คำรามด้วยความเดือดดาล ก่อนขว้างฎีกาในมือลงพื้นอย่างแรง เขาไม่สนใจภาพลักษณ์แม้แต่น้อย กระโดดขึ้นไปเหยียบย่ำฎีกาต่อหน้าทั้งสามคน
เท้ากระทืบลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับกำลังเหยียบใบหน้าอวิ๋นเจิง
มีเพียงทำเช่นนี้จึงพอจะระงับเพลิงโทสะในใจได้บ้าง
“องค์รัชทายาท โปรดระงับโทสะ!”
เมื่อเห็นอวิ๋นลี่เสียกิริยาเช่นนี้ ทั้งสามก็รีบเอ่ยปลอบ
“ระงับโทสะ? พวกเจ้าจะให้ข้าระงับโทสะได้อย่างไร?”
อวิ๋นลี่คำรามอย่างเกรี้ยวกราด “ไอ้สารเลวที่สมควรตายผู้นี้ ข้าอดกลั้นให้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มันกลับยิ่งกำเริบ! มันเห็นข้ากับราชสำนักเป็นสิ่งใดกัน?”
เพลิงโทสะในใจอวิ๋นลี่มิได้มอดดับลง กลับยิ่งลุกโชนขึ้น
หลังได้ฟังการวิเคราะห์ของสวีฉือฝู่ เขาก็เริ่มลังเลและคิดจะปฏิเสธเรื่องการแต่งเชื่อมสัมพันธ์แล้ว