“เดิมทีข้าน้อยเป็นคนมู่โจว เพราะที่บ้านประสบภัยพิบัติ จึงมาที่นี่เพื่อพึ่งพาท่านน้าชาย”
หหลานฮว่าตอบ
มู่โจว?
อวิ๋นเจิงพลันเข้าใจ “ท่านน้าชายของเจ้าอาศัยอยู่ที่จวีผิงหรือ?”
“บ้านท่านน้าอยู่ไม่ไกลจากเบื้องหน้าเจ้าค่ะ”
หหลานฮว่ายิ้มบาง ๆ “หากท่านอ๋องไม่รังเกียจ เชิญเสด็จไปนั่งพักที่บ้านท่านน้าของข้าน้อยสักครู่เถิด พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อยคงยินดีมากหากได้พบท่านอ๋อง”
พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง?
“หมายความว่าอย่างไร?”
อวิ๋นเจิงถามด้วยความสงสัย “พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้ามีธุระจะมาพบข้า หรือว่า...”
หหลานฮว่ายิ้ม “พี่ชายลูกพี่ลูกน้องถูกโจทย์คณิตศาสตร์ที่ผู้อาวุโสจางมอบให้ขบคิดจนกลัดกลุ้มมานาน อยากขอคำชี้แนะจากท่านอ๋องอยู่เสมอ เพียงแต่ไม่มีโอกาส”
“ผู้อาวุโสจางหรือ?” อวิ๋นเจิงประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้าหมายถึงจางหวยหรือ?”
“ใช่เจ้าค่ะ!”
หหลานฮว่าพยักหน้าเบา ๆ
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามอีกว่า “พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้าเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสจางหรือ?”
“เรียกว่าเป็นศิษย์ครึ่งตัวก็ได้เจ้าค่ะ!” หหลานฮว่าตอบยิ้ม ๆ
ศิษย์ครึ่งตัว?
อวิ๋นเจิงมองนางอย่างฉงน ก่อนถามต่อ “บ้านท่านน้าของเจ้าอยู่ไกลจากที่นี่หรือไม่?”
หากไม่ไกล ก็แวะไปนั่งพักได้
คนที่สนใจคณิตศาสตร์มีไม่มากนัก
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้จักจางหวยด้วย
“ไม่ไกลเจ้าค่ะ ราวสี่หรือห้าลี้” หหลานฮว่ายิ้มบาง ๆ
“เช่นนั้นก็ไม่ไกลจริง ๆ”
อวิ๋นเจิงยิ้ม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไปนั่งพักสักครู่เถิด!”
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงตอบตกลง หหลานฮว่าก็ลอบยินดี รีบกล่าวว่า “ขอท่านอ๋องขึ้นม้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะนำทางอยู่เบื้องหน้า”