เมื่อได้ยินอวิ๋นเจิงกล่าวคำข่มขู่เช่นนี้ สตรีทั้งสองก็อดมองหน้ากันแล้วยิ้มไม่ได้
แม้วิธีนี้จะพิลึกไปสักหน่อย แต่ก็เป็นวิธีหนึ่งจริง ๆ
ทว่าวิธีนี้ก็พูดได้เท่านั้น ไม่มีทางนำมาใช้จริง
หากสังหารพี่น้องของเขาจนหมด อวิ๋นเจิงก็จะกลายเป็นทรราชอย่างแท้จริง
ต่อให้มีคุณูปการยิ่งใหญ่เพียงใด ในบันทึกประวัติศาสตร์ของคนรุ่นหลังก็คงยากจะมีชื่อเสียงดีงาม
หลังกล่าวคำข่มขู่ไร้ความหมายจบ อวิ๋นเจิงก็ยิ้มกับตัวเอง “ช่างเถิด อย่าเพิ่งสนใจอีกาดำหรืออีกาขาวอะไรนั่นเลย ทำหน้าที่ของเราให้ดี เพิ่มความระมัดระวังก็พอ ตราบใดที่พวกมันยังทำเป้าหมายไม่สำเร็จ อีกไม่นานพวกมันต้องลงมืออีกแน่!”
“คงได้แต่คิดเช่นนี้แล้ว”
สตรีทั้งสองพยักหน้าอย่างจนใจ
“จริงสิ กองคาราวานม้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
อวิ๋นเจิงหันไปถามเมี่ยวอินอีกครั้ง
เรื่องกองคาราวานม้าล้วนอยู่ในความดูแลของเมี่ยวอิน
หากเมี่ยวอินติดตามเขาไปออกรบ ก็จะให้ฮูหยินเสิ่นช่วยดูแลแทน
ช่วงหลายวันนี้เขามัวแต่ยุ่งกับเรื่องราวสารพัด จนแทบลืมเรื่องกองคาราวานม้าไปเสียแล้ว
“ไม่เลว”
เมี่ยวอินตอบ “ตอนนี้กองคาราวานม้าเติบโตขึ้นแล้ว เพียงแต่...”
กล่าวถึงตรงนี้ เมี่ยวอินชะงักเล็กน้อย คล้ายไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรดี
“เพียงแต่อะไร?”
อวิ๋นเจิงถามย้ำ
เมี่ยวอินกล่าวว่า “ข้าบอกแล้ว ท่านอย่าได้โกรธเล่า”
“ได้!”
อวิ๋นเจิงรับปากอย่างไม่ลังเล
เมี่ยวอินจึงค่อยเอ่ยสิ่งที่เหลือต่อ
แม้กองคาราวานม้าจะเติบโตขึ้นแล้ว แต่ก็ถูกรีดไถอย่างหนักเช่นกัน
อย่ามองว่ากองคาราวานม้ามีทั้งคนและม้ามากมาย ทั้งยังรับขนส่งสินค้าให้ผู้คนทั่วสารทิศ ทว่าพวกเขาต้องคอยจ่ายสินบนแทบทุกแห่ง
ผ่านมานานเพียงนี้ กองคาราวานม้าก็ยังพอประคองชีพไปได้เท่านั้น ต่างจากภาพภายนอกที่ดูรุ่งเรืองลิบลับ