ปันปู้พยายามรักษาหน้าตาสุดท้ายของตนไว้
ด้วยความเร็วในการคำนวณของอวิ๋นเจิง ไม่นานก็คงหาคำตอบได้
หากถึงตอนนั้นค่อยยอมรับ ก็เท่ากับยืนยันว่าเขาเล่นตุกติก
ยอมรับเสียแต่ตอนนี้ อย่างน้อยยังพอรักษาหน้าไว้ได้บ้าง
เมื่อได้ยินคำพูดของปันปู้ ทุกคนต่างนิ่งงัน
ครั้นได้สติ ท้องพระโรงก็พลันแตกตื่นโกลาหล
“อะไรนะ?”
“ต้องใช้มากถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”
“เป็นไปได้อย่างไร!”
“นี่...นี่...”
แม้ปันปู้จะยอมรับแล้ว แต่ผู้คนในต้าเฉียนจำนวนมากก็ยังไม่เชื่อ
ไม่มีใครคาดคิดว่า จากจำนวนเสบียงที่ต้องมอบให้เพียงน้อยนิด ท้ายที่สุดในวันสุดท้ายกลับพุ่งสูงถึงกว่าหนึ่งพันล้านต้านอย่างน่าสะพรึงกลัว!
เสบียงกว่าหนึ่งพันล้านต้าน ต้องให้คนทั้งต้าเฉียนอดอาหารอดน้ำตลอดทั้งปี จึงจะรวบรวมได้ครบ!
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นเพียงจำนวนที่ต้องมอบให้ในวันสุดท้ายเท่านั้น!
นี่จะเรียกว่ากับดักได้อย่างไร!
มันเป็นหลุมพรางมรณะชัด ๆ!
หากลงนามในสัญญาจริง ต้าเฉียนคงถึงคราวล่มสลาย!
“ท่านราชครูช่างมีเล่ห์กลยิ่งนัก เรานับถืออย่างยิ่ง!”
ฮ่องเต้เหวินทอดพระเนตรปันปู้ด้วยสายตาเย็นชา เพลิงโทสะพลุ่งพล่านอยู่ในพระทัย
บัดนี้พระองค์จะยังไม่เข้าใจแผนการของปันปู้ได้อย่างไร
ปันปู้เบนความสนใจของทุกคนไปยังจำนวนม้าศึก เกือบทำให้ต้าเฉียนลงนามในสัญญาที่จะนำพาหายนะมาให้!
จิตใจคิดคด!
สมควรตายยิ่งนัก!
“ต่อให้กระหม่อมมีเล่ห์กลล้ำลึกเพียงใด ก็ยังเทียบองค์ชายหกไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”
ปันปู้ส่ายหน้า ยิ้มขื่นขม “ความรู้กว้างขวางขององค์ชายหก เป็นสิ่งที่ปันปู้ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต การมีอัจฉริยะเช่นองค์ชายหก นับเป็นโชคของต้าเฉียนพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของปันปู้ แววสังหารพลันฉายวาบในดวงตาอวิ๋นเจิง
ยกย่องจนตาย!
ตาเฒ่าไม่ตายผู้นี้!
ยอมแพ้แล้วยังคิดเล่นงานเขาอีก!