ยามดึกสงัด อวิ๋นเจิงถูกอวี๋ซื่อจงปลุกให้ตื่น
“ท่านอ๋อง โยวปาและโยวจิ่วกลับมาแล้ว!”
เสียงของอวี๋ซื่อจงดังขึ้นจากนอกประตู
โยวปา โยวจิ่ว?
อวิ๋นเจิงผุดลุกขึ้นนั่ง สวมรองเท้าอย่างลวก ๆ รับเสื้อผ้าที่เสิ่นลั่วเยี่ยนยื่นให้มาคลุมกาย แล้วสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน อวิ๋นเจิงก็พบโยวปาและโยวจิ่ว
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะคำนับ อวิ๋นเจิงก็เอ่ยถามอย่างร้อนใจ “มีข่าวจากป๋อลวนใช่หรือไม่?”
“ไม่ใช่แค่ข่าวของป๋อลวนพ่ะย่ะค่ะ!”
โยวปาตอบ “ยังมีความเคลื่อนไหวของต้าฉานอวี๋แห่งเป่ยหวนด้วยพ่ะย่ะค่ะ...”
“รีบว่ามา!”
อวิ๋นเจิงเร่งเร้าอย่างอดใจรอไม่ไหว
มีข่าวกลับมาก็ดีแล้ว!
เขากลัวที่สุดก็แต่ไม่มีข่าว ต้องคาดเดาไปเองอย่างสะเปะสะปะ
โยวปารู้ว่าอวิ๋นเจิงร้อนใจ จึงรีบเล่าข่าวที่พวกตนได้รับมา
ป๋อลวนรวบรวมกำลังเก่าได้แล้วสองหมื่นคน
ทว่าความสามารถในการรบของพวกเขานั้นยากจะกล่าวได้
เพราะในกำลังเก่าสองหมื่นคนนั้น ผู้ที่นับว่าเป็นทหารชั้นยอดอย่างแท้จริง คาดว่ามีไม่ถึงห้าพันคน
ที่เหลือส่วนใหญ่เป็นคนจากเผ่าต่าง ๆ
ในนั้นยังมีคนที่อายุห้าสิบกว่าปีอยู่ด้วย
คนจากหลายเผ่ารอบเผ่าฉาเหอ ขอเพียงยังขี่ม้าและถือดาบได้ ก็แทบจะถูกนับรวมเข้าไปทั้งหมด
ในระยะเวลาอันสั้น กำลังสองหมื่นคนนี้คงเป็นขีดจำกัดของป๋อลวนแล้ว
สาเหตุหลักเป็นเพราะหลังจากหูเจี๋ยลอบเล่นงานป๋อลวน ก็แยกชนเผ่าหลายเผ่าที่สังกัดป๋อลวนไปอยู่กับเผ่าของหูเจี๋ยและต้าหมิงอ๋อง
หากป๋อลวนกลับไปไม่ทัน เกรงว่าแม้แต่หนึ่งหมื่นคนก็รวบรวมไม่ได้!
ป๋อลวนรวบรวมคนได้ไม่ถึงจำนวนที่อวิ๋นเจิงต้องการ จึงทำได้เพียงขอให้พวกเขากลับมาช่วยพูดให้
ยามนี้ป๋อลวนกำลังนำกองกำลังออกเดินทางจากช่องเขาหลางหยา มุ่งไปตามฝั่งเหนือของแม่น้ำไป๋สุ่ย สู่ทุ่งหญ้ามู่หม่า หมายจะไปสมทบกับกองทัพเป่ยฝู่ทางเว่ยเปียน
พูดให้ชัดก็คือ ป๋อลวนรู้ดีว่ากำลังสองหมื่นคนของตนมีความสามารถในการรบเพียงใด
ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อแสวงหาความคุ้มครองจากกองทัพเป่ยฝู่