ยามเช้า เมื่ออวิ๋นเจิงตื่นขึ้น เย่จื่อยังคงหลับสนิท
แม้เมื่อคืนอวิ๋นเจิงจะมิได้ล่วงเกินนาง แต่ก็ฉวยโอกาสเอาเปรียบนางไปไม่น้อย มือซุกซนคู่นั้นแม้ยามหลับก็ยังไม่อยู่นิ่ง ทำให้เย่จื่อแทบมิได้นอนหลับสนิท
แม้ในห้วงนิทรา ใบหน้าของเย่จื่อก็ยังแต้มรอยยิ้มจางๆ
ไม่รู้ว่าเพราะอากาศร้อนหรืออย่างไร แก้มของเย่จื่อยังคงแดงระเรื่ออยู่หลายส่วน ทำให้ความสงบเรียบร้อยของนางเจือความอ่อนหวานเย้ายวนขึ้นมา
เมื่อมองหญิงงามที่กำลังหลับสนิท หัวใจของอวิ๋นเจิงพลันเอ่อล้นด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้ง
เดิมทีเขาคิดจะจุมพิตเย่จื่อสักครั้ง แต่เกรงว่าจะรบกวนความฝันอันแสนหวานของนาง สุดท้ายจึงมิได้จูบลงไป เพียงย่องลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา
ขณะที่อวิ๋นเจิงหยิบเสื้อผ้ามาสวม เย่จื่อก็สะลึมสะลือตื่นขึ้น
ครั้นเห็นอวิ๋นเจิงกำลังสวมเสื้อผ้า เย่จื่อที่ยังงัวเงียก็นิ่งงันไปอย่างเห็นได้ชัด
นางเกือบกรีดร้องออกมา
ยังดีที่ยับยั้งความคิดนั้นไว้ได้ทัน พลางหัวเราะเยาะตนเองในใจว่าช่างเลอะเลือนนัก
นางกับอวิ๋นเจิงมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะตื่นตระหนกไปด้วยเหตุใดอีก?
เห็นทีจะงัวเงียจนลืมเรื่องเมื่อคืนไปหมดสิ้น
“ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ?”
อวิ๋นเจิงมองเย่จื่อพลางยิ้ม “เจ้านอนต่ออีกสักพักเถิด!”
“ไม่แล้ว”
เย่จื่อลุกจากเตียง สวมเสื้อตัวในอย่างลวกๆ แล้วเดินมาหาอวิ๋นเจิง “ข้าช่วยเจ้าสวมเสื้อนะ”
เสื้อตัวในบางเบาอย่างยิ่ง ไม่อาจปกปิดความงามเย้ายวนบนร่างเย่จื่อได้เลย
อวิ๋นเจิงจ้องมองอย่างไม่วางตา เพลิงปรารถนาในท้องน้อยพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง