“อะไรนะ?”
หวังชื่อเพิ่งถูกเรียกให้ตื่นก็ตะโกนลั่น ก่อนทรุดกายลงบนตั่งอย่างหมดแรง
เขายังไม่ทันได้รับข่าวจากรองผู้บัญชาการองครักษ์วังที่ออกไปสืบข่าว กลับได้ข่าวจากเมืองว่านอันมาก่อน
เมืองว่านอันแตกแล้ว!
กองทัพศัตรูใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ตีเมืองว่านอันแตก!
หวังชื่อนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างโง่งม ในหัวอื้ออึงไปหมด ถึงกับลืมเรียกชุยจิ้งเต้าเข้ามา
ครึ่งชั่วยามเชียวนะ!
นั่นคือเมืองว่านอันเชียวนะ!
กองทัพศัตรูจะตีเมืองว่านอันแตกได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!
กำแพงเมืองว่านอันทำจากกระดาษหรือไร?
ทหารรักษาเมืองว่านอันเป็นหุ่นไม้กันหรือ?
เมื่อเมืองว่านอันแตก แนวรุกของศัตรูก็จะมุ่งตรงไปยังเมืองฉี่หมิงได้แล้ว!
หวังชื่อคิดไม่ตก ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่ตก
ในสายตาเขา ต่อให้กองทัพศัตรูเก่งกาจเพียงใด หากไม่มีเวลาสิบวันครึ่งเดือนและไม่ต้องสูญเสียกำลังพลอย่างหนัก ก็ไม่มีทางตีเมืองว่านอันแตกได้
ไส้ศึก!
ต้องมีไส้ศึกแน่!
ไม่เช่นนั้น กองทัพศัตรูไม่มีทางทำสำเร็จ!
“สารเลว!”
“ไอ้สารเลว!”
“เราจะสับเจ้าให้เป็นหมื่นชิ้น!”
แววตาหวังชื่อเต็มไปด้วยความดุร้าย เขาคว้าถ้วยชาขึ้นมาฟาดจนแตกกระจายด้วยความโกรธ
เพลิงโทสะที่โหมอยู่ในใจแทบจะแผดเผาหวังชื่อจนมอดไหม้ อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดชิวซานจวินจึงโกรธจนสิ้นใจ
ตัวเขาเองก็เกือบถูกความโกรธเล่นงานจนตายมิใช่หรือ?
สถานการณ์ของเขาในยามนี้ไม่ได้ดีกว่าชิวซานจวินก่อนหน้านี้สักเท่าใด
หวังชื่อสูดลมหายใจลึกอยู่หลายครั้ง จึงนึกขึ้นได้ว่าชุยจิ้งเต้ายังคอยอยู่ด้านนอก
“จงพาชุยจิ้งเต้าเข้ามาเดี๋ยวนี้!”