คำพูดของอวิ๋นลี่ทำให้ทั้งสองคนงุนงงไปชั่วขณะ
ทั้งที่ตัวเขาเองก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แล้วจะมานั่งยิ้มหน้าบานอยู่ตรงนี้ทำไม?
เหตุผลหรือ?
เรื่องนี้จะมีเหตุผลอันใดได้?
เพื่อให้อวิ๋นเจิงปฏิเสธรับพระราชโองการ แล้วเหยียบย่ำหน้าตาของเขากับราชสำนักลงกับพื้นหรือ?
ยามนี้ พวกเขามองรัชทายาทผู้นี้ไม่ออกจริง ๆ
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารัชทายาทผู้นี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่
สีหน้างุนงงของทั้งสองทำให้อวิ๋นลี่พึงพอใจยิ่ง
หากพวกเขาคิดได้ทุกอย่าง มิใช่จะยิ่งทำให้ตนดูไร้ความสามารถหรือ?
อวิ๋นลี่คลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างไม่แสดงอารมณ์ “ข้าคิดจะให้คนเอิกเกริกไปยังซั่วเป่ยเพื่อประกาศพระราชโองการ ขอเพียงเหล่าลิ่วไม่รับโองการ ข้าก็จะสั่งให้คนแพร่เนื้อหาในพระราชโองการออกไป! เสด็จพ่อประชวรหนัก เขากลับปฏิเสธรับพระราชโองการ ไม่กลับเมืองหลวงไปเยี่ยมเสด็จพ่อ เช่นนี้มิใช่ทั้งอกตัญญูและไม่จงรักภักดีหรือ?”
นี่เป็นวิธีที่เขานึกขึ้นได้โดยพลัน หลังจากนึกถึงตอนที่ฮ่องเต้เหวินเคยสอนให้เขาใช้คุณธรรมอันชอบธรรมกดดันอวิ๋นเจิง
ขอเพียงเรื่องนี้แพร่ออกไป ผู้คนทั่วหล้าก็จะรู้ว่าอวิ๋นเจิงเป็นคนสารเลวที่ทั้งอกตัญญูและไม่จงรักภักดี!
«เรื่องนี้...»
ถังซู่ขมวดคิ้วแน่น เงยหน้ากล่าวว่า «แผนขององค์ชายย่อมทำลายชื่อเสียงของอวิ๋นเจิงได้อย่างหนักจริง ทว่า...ก็ทำได้เพียงทำลายชื่อเสียงของเขาเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ!»
«ใต้เท้าถังกล่าวมีเหตุผล»
เซียวว่านโฉวพยักหน้า «อวิ๋นเจิงมีกำลังทหารเข้มแข็งและม้าศึกพร้อมพรั่ง การโจมตีชื่อเสียงเพียงเท่านี้คงส่งผลต่อเขาไม่มากกระมัง?»
แม้พวกเขาจะกล่าวเช่นนั้น ทว่าในใจก็อดทอดถอนใจลับ ๆ ไม่ได้