ได้ฟังคำของอวิ๋นเจิง เจียเหยาก็ใจหายวาบ
เขารู้แล้วหรือ?
อวิ๋นเจิงรู้เรื่องที่นางลอบต่อเรือแล้วจริง ๆ หรือ?
เขาจะคิดบัญชีกับนางแล้วหรือ?
ชั่วพริบตา เจียเหยาก็พลันกระวนกระวาย
ทว่านางยังคงพยายามรักษาความสงบไว้
นางยังอยากยืนหยัดต่อ!
นางสงสัยว่าอวิ๋นเจิงอาจเพียงแค่หยั่งเชิงนาง
หากนางสารภาพออกไปหมดในคราวเดียว ก็เท่ากับยอมรับผิดเองโดยไม่ต้องให้ใครไต่ถาม
เจียเหยาพยายามปรับลมหายใจให้มั่นคง สงบจิตใจ แล้วทำสีหน้าฉงนมองอวิ๋นเจิง “ข้าทำอะไรหรือ? หากเจ้าจะพูดก็พูดให้ชัด อย่ามาหยั่งเชิงข้า!”
“เจ้าช่างไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ!”
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้ว สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง “เจียเหยา ข้าให้โอกาสเจ้ามาโดยตลอด! ข้ารอให้เจ้าสารภาพกับข้า แต่เจ้ากลับทำให้ข้าผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า!”
เมื่อได้ฟังคำของอวิ๋นเจิง เจียเหยาก็ยิ่งกดดัน
อวิ๋นเจิงให้โอกาสนางมาโดยตลอดหรือ?
เขารู้ทุกอย่างแล้วจริง ๆ หรือ?
“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร!”
แม้ในใจเจียเหยาจะตื่นตระหนกยิ่งนัก แต่นางก็ยังคงยืนกราน
นางสบตาอวิ๋นเจิงโดยไม่หลบเลี่ยง ราวกับไร้ความผิดติดตัว
“ไม่รู้หรือ?”
สีหน้าอวิ๋นเจิงยิ่งไม่น่ามอง “ถึงป่านนี้แล้ว เจ้ายังจะปิดบังข้าต่อไปอีกหรือ? ดูท่าข้าจะเมตตาเจ้าและเป่ยหวนเกินไปจริง ๆ!”
“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่?”
เจียเหยาทำสีหน้าฉงน หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
หากนางไม่อดกลั้นสุดกำลัง ร่างคงเริ่มสั่นเทาไปแล้ว