เมื่อคำสั่งของเจียเหยาถูกส่งออกไป กองกำลังแต่ละหน่วยต่างเริ่มเคลื่อนไหว
เมื่อเห็นพวกเขาเริ่มวุ่นอยู่กับงานถูเก๋ออดขมวดคิ้วไม่ได้
“กองทัพศัตรูคิดจะทำสิ่งใด?”
ถูเก๋อฉงนใจยิ่ง ไม่รู้ว่าทหารม้าที่อยู่รายรอบพวกเขาคิดจะทำสิ่งใดกันแน่
ไม่มีผู้ใดตอบคำถามของถูเก๋อได้
พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจว่ากองทัพศัตรูคิดจะทำสิ่งใด
ทว่าเจียเหยาไม่ได้ปล่อยให้พวกเขามีเวลามากนัก
ไม่นาน เจียเหยาก็นำทหารหนึ่งร้อยนายที่เชี่ยวชาญการยิงธนูบนหลังม้าเข้าโจมตีด้วยตนเอง
แต่เมื่ออยู่ห่างจากกองทัพศัตรูราวสองร้อยก้าว ทหารม้าที่ตามหลังเจียเหยากลับหยุดลงทั้งหมด มีเพียงนางคนเดียวที่ควบม้าพุ่งเข้าหาศัตรู
เมื่อศัตรูเข้ามาในระยะยิง เจียเหยาก็ขึ้นสายธนูทันที
ครานี้เจียเหยาไม่ได้ประมาท เพียงขึ้นลูกธนูหนึ่งดอก
“ฟิ้ว...”
ลูกธนูแหวกอากาศ พุ่งผ่านช่องว่างระหว่างโล่ ปักเข้าใส่ทหารราบถือทวนคนหนึ่งซึ่งซ่อนอยู่หลังแนวโล่
“อ๊าก...”
ทหารราบที่บาดเจ็บส่งเสียงร้องโหยหวน
“ดี!”
“ยอดเยี่ยม!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องของศัตรู ทหารม้าร้อยนายที่อยู่ด้านหลังก็ส่งเสียงชื่นชมขึ้นพร้อมกัน
ทุกคนมองเจียเหยาด้วยสีหน้าเลื่อมใส
ช่องว่างระหว่างโล่มีขนาดไม่เกินชามสุรา
เจียเหยาอยู่ห่างไกลถึงเพียงนั้น แต่ลูกธนูของนางกลับพุ่งผ่านช่องแคบเช่นนั้นไปถูกศัตรูที่อยู่ด้านหลังได้
นี่คือฝีมือยิงธนูทะลุใบหลิวในระยะร้อยก้าวอย่างแท้จริง!
ต่างจากทางฝั่งกองทัพศัตรู บัดนี้ภายในแนวรบกลับเกิดความโกลาหล
ลูกธนูของเจียเหยาครานี้ถูกคนเพียงคนเดียว และไม่ได้โดนจุดสำคัญ