อวิ๋นลี่นำคนไม่ถึง 500 นายข้ามแม่น้ำฉีเจียงมาได้
เมื่อหันกลับไปมองเบื้องหลัง แววตาของอวิ๋นลี่เย็นเยียบ
ตาเฒ่าสารเลว!
คอยดูเถิด!
บัญชีระหว่างเรายังสะสางไม่จบ!
อวิ๋นลี่ก่นด่าในใจอย่างเคียดแค้น ก่อนจะสั่งให้คนออกเดินทางมุ่งหน้าไปหลงจี้ทันที
อวิ๋นลี่รู้ว่าด้านหลังยังมีกองไล่ล่าจำนวนมาก จึงไม่กล้าใช้ถนนใหญ่ ได้แต่นำคนลัดเลาะไปตามทางเล็ก
แม้ฟ้ามืดแล้ว อวิ๋นลี่ก็ยังไม่กล้าหยุดพัก ได้แต่หวังว่าจะไปถึงหลงจี้โดยเร็ว
มีเพียงเมื่อไปถึงหลงจี้ พวกเขาจึงจะได้หยุดพักหายใจชั่วครู่
ด้วยเหตุนี้ อวิ๋นลี่จึงส่งคนสนิทสองคนไปหลงจี้ด้วยความเร็วสูงสุด สั่งให้หยวนฉงส่งคนมาตามทางเล็กเพื่อรับพวกเขา เผื่อจะถูกกองไล่ล่าด้านหลังตามทัน
ขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปหลงจี้อย่างสุดกำลัง หน่วยลาดตระเวนที่อวิ๋นลี่ส่งไปก็ขี่ม้ากลับมารายงานว่า “องค์ชาย เบื้องหน้ามีกองกำลังกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งมาทางพวกเรา!”
สีหน้าอวิ๋นลี่แปรเปลี่ยนฉับพลัน รีบถามว่า “มีคนเท่าใด?”
หน่วยลาดตระเวนตอบว่า “ฟ้ามืดเกินไป มองไม่ชัด เบื้องต้นคาดว่าน่าจะไม่เกิน 300 คนพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่เกิน 300 คนหรือ?
อวิ๋นลี่ใจหายวาบ พลันสั่งให้คนใต้บังคับบัญชาเตรียมพร้อมรบ พร้อมกำชับว่า “ไปตรวจสอบให้แน่ชัดว่าเป็นผู้ใด อาจเป็นคนที่หยวนฉงส่งมารับพวกเราก็ได้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
หน่วยลาดตระเวนรับคำแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
ยังไม่ถึงหนึ่งเค่อ หน่วยลาดตระเวนก็พาคนกลุ่มหนึ่งกลับมา
“องค์ชาย องค์ชาย...”
แม้ยังอยู่ห่างออกไปราว 100 จั้ง อวิ๋นลี่ก็ได้ยินเสียงของหยวนกุยแล้ว
“เฮ้อ...”
อวิ๋นลี่ถอนหายใจยาว สั่งให้คนคลายการระวังภัย
เป็นคนที่หยวนฉงส่งมารับพวกเขาจริงด้วย!
ชั่วขณะนั้น อวิ๋นลี่อดทอดถอนใจไม่ได้
หยวนฉงกับหยวนกุยพ่อลูกแม้จะโง่ไปสักหน่อย แต่ก็ไว้ใจได้!
ไม่เหมือนพวกสารเลวที่มีเล่ห์เหลี่ยมเต็มตัว เอาแต่เอียงไปตามลม!
เขาใช้เงินกับคนพวกนั้นไปตั้งมากมาย ท้ายที่สุด คนที่พึ่งพาได้ที่สุด นอกจากคนสนิทกับทหารตายของเขาในกองรักษาการณ์ซ้ายขวาองค์รัชทายาทแล้ว ก็มีเพียงหยวนฉงกับหยวนกุยพ่อลูก