“องค์หญิง!”
เมื่อเห็นเจียเหยาคุกเข่าลง เหล่าทหารสนิทไม่กี่คนที่ยังอยู่ในแนวรบก็รีบพุ่งเข้ามาทันที
“กลับไป!”
เจียเหยาหันไปตวาดใส่คนเหล่านั้น ก่อนจะหันกลับมามองอวิ๋นเจิง แล้วกล่าวเสียงดังว่า “ข้าสาบานต่อเทพหมาป่าได้ ขอเพียงเจ้าคืนศีรษะของเสด็จพ่อกับพวกเขาให้ข้า ข้าจะคุกเข่าอยู่ที่นี่สามวัน เพื่อไถ่โทษแทนเสด็จพ่อ!”
ได้ยินคำพูดของเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็ขมวดคิ้วแน่น
สตรีผู้นี้ช่างเถิด!
ชวนให้คนวางใจไม่ได้เสียจริง!
นางจำต้องเล่นเล่ห์กลกับเขาให้ได้หรือไร?
แต่น่าเสียดาย ไม่ว่าเจียเหยาจะพูดหรือทำสิ่งใด เขาก็ไม่มีวันคืนศีรษะของหูเจี๋ยให้เป็นอันขาด
เสียงของเจียเหยาดังยิ่งนัก คำพูดของนางย่อมลอยไปถึงหูเสิ่นลั่วเยี่ยนกับคนอื่น ๆ ด้วย
เมื่อเห็นเจียเหยาคุกเข่าอยู่บนพื้น เสิ่นลั่วเยี่ยนกับเมี่ยวอินก็ถอนหายใจพร้อมกัน
แม้พวกนางจะเป็นศัตรูกับเจียเหยา แต่ก็ยังอดเลื่อมใสในตัวนางไม่ได้
เจียเหยานับเป็นสตรีผู้โดดเด่นแห่งยุคอย่างแท้จริง
ทั้งรูปโฉมงดงาม ทั้งเฉลียวฉลาด ทั้งมีฝีมือการต่อสู้
บางทีเพราะเหตุนี้ นางจึงได้รับความโปรดปรานจากหูเจี๋ยเป็นพิเศษกระมัง!
หากคู่ต่อสู้ของเจียเหยาไม่ใช่อวิ๋นเจิง บางทีนางอาจพลิกสถานการณ์ได้จริง ๆ
น่าเสียดาย ท้ายที่สุดนางก็ได้พบกับอวิ๋นเจิง ผู้เป็นดาวอัปมงคลของนาง
“เจ้าว่าเราควรเกลี้ยกล่อมอวิ๋นเจิงหรือไม่?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนมองเมี่ยวอินพร้อมรอยยิ้มขมขื่น
เมี่ยวอินถามอย่างประหลาดใจว่า “เจ้าอยากคืนศีรษะของหูเจี๋ยกับพวกเขาหรือ?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนส่ายหน้า “ไม่อยาก! ข้าอยากบดกระดูกของหูเจี๋ยให้เป็นเถ้าด้วยซ้ำ!”
ศพของบิดากับพี่ชายของนางถูกหูเจี๋ยสั่งให้ใช้ม้าเหยียบจนแหลกเหลว!