ยามบ่าย หลังอวิ๋นลี่ตรวจฎีกาเสร็จ ก็ไปตามหาฮ่องเต้เหวินที่อุทยานฝูหรง
ยามอวิ๋นลี่ไปถึง ฮ่องเต้เหวินกำลังตกปลาอยู่ในสระข้างอุทยานฝูหรง
องค์ชายแปดกับองค์ชายเก้าคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย
ครั้นเห็นอวิ๋นลี่ องค์ชายแปดกับองค์ชายเก้าก็รีบลุกขึ้นคารวะ
“น้องแปด น้องเก้า ไม่ต้องมากพิธี”
อวิ๋นลี่หัวเราะเบา ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว “ลูกคารวะเสด็จพ่อ!”
“ลุกขึ้นเถิด!”
ฮ่องเต้เหวินหัวเราะเบา ๆ “เจ้ามาเป็นเพื่อนเราตกปลา หรือมีเรื่องใดจะพูดกับเรา?”
อวิ๋นลี่ตอบตามตรง “ลูกมีเรื่องตัดสินใจไม่ได้จริง ๆ จึงอยากขอคำชี้แนะจากเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”
“องค์ชายแปด องค์ชายเก้า พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด!”
ฮ่องเต้เหวินสั่งโอรสทั้งสอง ก่อนกำชับว่า “พรุ่งนี้อย่าลืมมาเป็นเพื่อนเราเที่ยวชมดอกไม้ในอุทยานหลวง!”
“ลูกน้อมรับพระบัญชา! ลูกขอทูลลา!”
ทั้งสองคารวะฮ่องเต้เหวินอย่างนอบน้อม แล้วหันมาคารวะอวิ๋นลี่ “กระหม่อมทูลลา!”
อวิ๋นลี่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม มิได้กล่าวสิ่งใดมากความ
ครั้นทั้งสองจากไป ฮ่องเต้เหวินจึงให้อวิ๋นลี่นั่งข้างกายเป็นเพื่อนตกปลา
“ว่ามา ในราชสำนักมีเรื่องใดทำให้เจ้าลำบากใจอีก?”
ฮ่องเต้เหวินจ้องทุ่นบนผิวน้ำ พลางเอ่ยถามอวิ๋นลี่
อวิ๋นลี่ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเล่าเรื่องอวิ๋นเจิงบุกเข้าไปในค่ายใหญ่หลูหลินให้ฮ่องเต้เหวินฟัง จากนั้นจึงกล่าวถึงความคิดของตน
เขาคิดจะให้พี่สี่ไปกำกับดูแลกองทัพที่มณฑลจวี่โจว ส่วนพี่รองกับพี่ห้าให้แยกกันไปตรวจดูภัยพิบัติและจัดการเรื่องบรรเทาทุกข์ที่หมินโจวกับมู่โจว
“อย่างไร เจ้ารังเกียจที่พวกเขาเกะกะสายตาในราชสำนักแล้วกระมัง?”
ฮ่องเต้เหวินหันมามอง สีหน้าบึ้งตึงอย่างยิ่ง