นอกเมืองฉี่หมิง
หวังชื่อซึ่งยังคงสติเลื่อนลอย นำบรรดาขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ของราชวงศ์หลีออกมานอกเมืองเพื่อยอมจำนน
หวังชื่อคุกเข่าลงกับพื้น ประคองตราหยกประจำราชวงศ์หลีด้วยสองมือ แล้วยื่นส่งให้ตรงหน้าอวิ๋นเจิง
ตราหยกนั้นเบาหวิว
แต่กลับหนักอึ้ง
กดทับจนมือของหวังชื่อสั่นระริก ราวกับจะประคองตราหยกนี้ไว้ไม่ไหวได้ทุกเมื่อ
“ขุนนางผู้มีความผิด หวังชื่อ นำขุนนางทั้งปวงแห่งราชสำนักมา ขออ๋องโปรดรับการยอมจำนนของราชสำนักข้าน้อย...”
หวังชื่อกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ ในใจทั้งเศร้าแค้นและหวาดกลัว
พวกเขายอมจำนนช้ากว่ากำหนดที่อวิ๋นเจิงตั้งไว้หลายวัน
เขาไม่รู้ว่าอวิ๋นเจิงจะฉวยเรื่องนี้เป็นข้ออ้างก่อเรื่องหรือไม่
และไม่รู้ว่าอวิ๋นเจิงจะจัดการกับเขาเช่นไร
ยามนี้ ชีวิตของเขาตกอยู่ในกำมือผู้อื่น
ชะตากรรมของเขามิได้อยู่ในอำนาจที่จะควบคุมอีกแล้ว
หลิ่วเซียงเฮ่อก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว รับตราหยกจากมือหวังชื่อ แล้วประคองส่งให้อวิ๋นเจิงด้วยความนอบน้อม
อวิ๋นเจิงหยิบตราหยกขึ้นมา เพียงกวาดตามองอย่างพอเป็นพิธี ก่อนส่งต่อให้ทหารองครักษ์ที่อยู่ข้างกาย
อวิ๋นเจิงสูดลมหายใจลึก แล้วประกาศเสียงดังว่า “เปิ่นหวังเป็นตัวแทนของต้าเฉียนและเสด็จพ่อ รับการยอมจำนนของพวกเจ้า!”
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง!”
ทุกคนกล่าวขอบคุณพร้อมกัน หินก้อนใหญ่ในใจของหลายคนพลันหล่นลง
ขอเพียงอวิ๋นเจิงรับการยอมจำนนของพวกเขาก็พอ
ในชั่วขณะนี้ หลายคนลอบก่นด่าหวังชื่ออยู่ในใจ
ยอมจำนนเสียแต่แรกก็ดีอยู่แล้ว!
อ้อมค้อมไปมา สุดท้ายก็มิใช่ต้องยอมจำนนอยู่ดีหรือ?
ทำให้พวกเขาหวาดผวาอยู่หลายวัน กลัวว่าอวิ๋นเจิงจะไม่ยอมรับการยอมจำนนของราชวงศ์หลี และยืนกรานจะล้มล้างราชวงศ์หลีให้สิ้นซาก