อวิ๋นเจิงเพ่งมองให้ชัด ก็พบว่าเป็นราชโองการฉบับหนึ่ง
เมื่อหยิบราชโองการขึ้นมา เขาจึงพบว่าแท้จริงแล้วมันเป็นราชโองการเปล่า
บนกระดาษยังประทับตราหยกไว้อีกด้วย!
มองราชโองการเปล่าในมือ อวิ๋นเจิงถึงกับพูดไม่ออก
ตาเฒ่านี่คิดจะทำอะไรกันแน่?
มอบราชโองการเปล่าให้เขา ให้เขาเขียนอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?
“ท่านอ๋อง อย่ามัวนิ่งอยู่เลย!”
ฮ่องเต้เหวินชี้ไปยังโต๊ะเขียนหนังสือในกระโจม “อยากเขียนอะไรก็เขียนเถิด ต่อให้เจ้าจะเขียนราชโองการสละราชบัลลังก์แทนเราก็ยังได้!”
“เสด็จพ่อ ท่านทำเช่นนี้... ไยต้องลำบากด้วยพ่ะย่ะค่ะ?”
อวิ๋นเจิงพูดไม่ออก ยังเล่นไม่เลิกอีกหรือ?
พอประมาณก็พอแล้วกระมัง!
ต้องทำให้เขาขุ่นข้องใจ แถมยังหยั่งเชิงเขาอีก ถึงจะสบายใจหรือไร?
“ไยต้องลำบาก?”
ฮ่องเต้เหวินเบิกตา “เจ้าหลอกเราราวกับคนโง่ แล้วยังถามว่าไยต้องลำบากอีกหรือ?”
“ลูกก็ไม่มีทางเลือกพ่ะย่ะค่ะ” อวิ๋นเจิงยิ้มเจื่อน
อวิ๋นเจิงพูดไปพลาง ลอบยัดราชโองการเปล่าเข้าแขนเสื้ออย่างเบิกบาน ท่าทางเหมือนเหล่าหลี่แอบขโมยบุหรี่ของผู้บังคับกองร้อยไม่มีผิด
อืม เอากลับไปเขียนเนื้อหาแต่งตั้งเย่จื่อกับเมี่ยวอินเป็นชายารองของตนก็ดีเหมือนกัน
หรือไม่ก็ให้คนส่งเงินกับเสบียงมาให้ตนสักหน่อย?
ฮ่องเต้เหวินเห็นทุกอย่าง สีหน้ากระตุกไม่หยุด
เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ ถึงกับยัดใส่แขนเสื้อจริงๆ หรือ?
ฮ่องเต้เหวินกวาดตามองไปรอบๆ แล้วพลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่โยนไม้หนามหวงจิงไว้ด้านนอกกระโจม
“ฉินชีหู่!”
ฮ่องเต้เหวินตวาด “ไปเอาไม้ที่อยู่นอกกระโจมเข้ามาให้เรา!”
ฉินชีหู่ที่อยู่ด้านนอกได้ยินดังนั้น สีหน้าพลันลำบากใจ
อวิ๋นเจิงเข้าใจเจตนาของฮ่องเต้เหวิน จึงมิได้เอ่ยห้าม
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินชีหู่จึงแหวกม่านกระโจมเข้ามาอย่างระมัดระวัง ถือไม้หนามหวงจิงเดินเข้ามา ก่อนยื่นส่งให้ด้วยความเคารพ จากนั้นก็หันมามองอวิ๋นเจิงด้วยสีหน้าขมขื่น