เมื่อกลับถึงเมืองหลวง เหล่าชาวบ้านต่างเรียงรายสองข้างทางต้อนรับอวิ๋นเจิงและคณะอย่างอบอุ่น
อวิ๋นเจิงกับคนอื่น ๆ ตั้งใจจะกลับจวนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ชำระฝุ่นควันที่ติดตัวมาตลอดทาง แล้วจึงเข้าวังเข้าเฝ้า
ในเมืองหลวง อวิ๋นเจิงมีจวนอยู่สองแห่ง
แห่งหนึ่งคือจวนที่อวิ๋นเจิงเคยพักอาศัยเมื่อครั้งอยู่ในเมืองหลวง อีกแห่งเป็นจวนที่ราชสำนักสร้างให้ตามแบบแผนจวนอ๋อง หลังเขาสร้างความชอบในซั่วเป่ย
น่าเสียดายที่จวนซึ่งราชสำนักสร้างให้ ถูกเพลิงใหญ่เผาจนเหลือเพียงซากปรักหักพังในคืนที่อวิ๋นลี่ก่อกบฏ
อวิ๋นเจิงรู้ว่าตนยังมีจวนอีกแห่ง ทว่ากลับไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เห็น
โชคดีที่จวนอีกแห่งซึ่งเมี่ยวอินกับพวกนางจุดไฟเผาไปกว่าครึ่ง ได้รับการซ่อมแซมจนเสร็จสิ้นในภายหลัง
พวกเขายังคงพักอยู่ที่จวนแห่งนี้เป็นการชั่วคราว
ก่อนพวกเขากลับมา ฮ่องเต้เหวินได้สั่งให้คนทำความสะอาดจวนแห่งนี้ทั้งภายในและภายนอกเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังมีรับสั่งให้มู่ซุ่นเลือกบ่าวรับใช้จากในวังมาส่งที่จวนด้วยตนเอง
“น้องหก พวกเราส่งเจ้าถึงเพียงเท่านี้ก่อน รอพวกเจ้าเข้าเฝ้าเสด็จพ่อแล้ว พวกเราค่อยสนทนากัน!”
องค์ชายรองกับคนอื่น ๆ มาส่งพวกเขาจนถึงหน้าประตูจวน
“ได้!”
อวิ๋นเจิงตอบรับอย่างฉับไว
หลังทุกคนจากไป อวิ๋นเจิงกับคนอื่น ๆ จึงเข้าไปในจวน
จวนมีที่ไม่พอให้ทหารองครักษ์ส่วนตัวพักทั้งหมด จึงทำได้เพียงให้หลินจี้นำทหารองครักษ์ส่วนตัว 200 นายติดตามไป
เมื่อมองจวนตรงหน้า อวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินต่างสบตากันแล้วยิ้มโดยมิได้นัดหมาย
ครั้งนั้นอวิ๋นเจิงคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้ใช้จวนแห่งนี้อีก ตอนถูกเผาเขาจึงไม่เพียงไม่เสียดาย แต่ยังยินดีเป็นอย่างยิ่ง