สองวันต่อมา ฮ่องเต้เหวินก็เดินทางไปเว่ยเปียนอีกครั้ง
ขณะนั้น สะพานบนสาขาของแม่น้ำไป๋สุ่ยซึ่งอยู่ข้างเว่ยเปียนสร้างเสร็จเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
ฮ่องเต้เหวินนึกครึ้มใจขึ้นมา จึงยืนกรานจะขี่ม้าไปวนรอบทุ่งหญ้ามู่หม่า ทำให้ตู๋กูเช่อและคนอื่น ๆ เป็นกังวลจนแทบแย่
โชคดีที่ฮ่องเต้เหวินไม่ได้หุนหันจนเกินไป เพียงไปดูให้พอเป็นพิธีแล้วก็กลับมา
เมื่อทราบว่าตู้กุยหยวนเสียชีวิตในสนามรบ ฮ่องเต้เหวินก็จงใจไปนั่งอยู่หน้าหลุมศพของตู้กุยหยวนพักหนึ่ง ทั้งยังพระราชทานบรรดาศักดิ์แม่ทัพต้างเป่ยขั้นสามชั้นเอกให้แก่เขา ณ ที่นั้น และมอบพระนามหลังสิ้นชีพ “อู่เลี่ย” ที่ไม่ได้มอบให้อวิ๋นเจิงแก่ตู้กุยหยวนแทน เพื่อเชิดชูคุณความดีของเขา
หลังจากนั้น ฮ่องเต้เหวินก็จะไปสักการะเหล่าทหารผู้สละเลือดเนื้อเพื่อแคว้นต้าเฉียน ณ สุสานวีรชน
เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดคัดค้าน
ฮ่องเต้เหวินแห่งต้าเฉียนเสด็จไปสักการะทหารที่พลีชีพด้วยพระองค์เอง สำหรับเหล่าทหารเหล่านั้น นับเป็นเกียรติยศประการหนึ่ง
แม้พวกเขาจะไม่อาจรับรู้เกียรติยศนี้ได้อีกแล้วก็ตาม
อวิ๋นเจิงเข้าใจความคิดของฮ่องเต้เหวินดี แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม
ฮ่องเต้เหวินนำทุกคนควบม้ามาถึงสุสานวีรชน สายพระเนตรหยุดอยู่ที่ป้ายใหญ่หน้าประตู
“กฎนี้เจ้ากำหนดขึ้นหรือ?”
ฮ่องเต้เหวินชี้ป้ายซึ่งเขียนกฎการเข้าสุสานวีรชน พลางถามอวิ๋นเจิง
“พ่ะย่ะค่ะ!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า
“เช่นนั้น หากเจิ้นประสงค์จะควบม้าเข้าไป เจ้าก็จะสังหารเจิ้นด้วยหรือ?”
ฮ่องเต้เหวินถามด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
เมื่อได้ฟังคำถามของฮ่องเต้เหวิน เสิ่นลั่วเยี่ยนและคนอื่น ๆ ต่างลอบยิ้มขื่น
คำถามที่ฉินชีหู่เคยถามไว้ในวันวาน กลับกลายเป็นจริงขึ้นมาเสียแล้ว
คำถามนี้ช่างตอบยากยิ่งนัก!
“ใต้หล้าล้วนเป็นแผ่นดินของฝ่าบาท”
อวิ๋นเจิงยิ้มตอบ “หากเสด็จพ่อยังยืนกรานจะควบม้าเข้าสุสานวีรชน กระหม่อมย่อมไม่กล้าสังหารเสด็จพ่อ ทว่าเสด็จพ่อก็เท่ากับสังหารพระองค์เอง และตัดขวัญทหารของต้าเฉียนขาดไปด้วย!”
“เจ้าช่างเจรจานัก”