ส่งเสบียงเงินทองหรือ?
เมื่อได้ยินคำพูดของป๋อลวน คนหลายคนที่อยู่ข้างกายอวิ๋นเจิงต่างลอบเบ้ปาก
เขาช่างคิดฝันได้งดงามนัก!
เปิดปากมาก็ขอเงินขอเสบียง!
คิดว่าเงินทองกับเสบียงของอวิ๋นเจิงปลิวมาจากลมอย่างนั้นหรือ!
อวิ๋นเจิงไม่ได้กล่าวอะไร เพียงครุ่นคิดเงียบ ๆ
ช่วยป๋อลวน ย่อมต้องช่วยอยู่แล้ว!
แต่เขาต้องดูเสียก่อนว่าป๋อลวนคู่ควรให้ช่วยหรือไม่
อย่าเอาเงินกับเสบียงไปเททิ้งน้ำเปล่า สุดท้ายผู้ที่ได้ประโยชน์ก็ยังเป็นเจียเหยาและพวกนาง
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง อวิ๋นเจิงก็พาป๋อลวนเดินแยกไปอีกทาง
“ช่วยเจ้าใช่ว่าจะไม่ได้ แต่เจ้าต้องแสดงความสามารถให้ข้าเห็นก่อน!”
อวิ๋นเจิงไม่อ้อมค้อมกับป๋อลวน เอ่ยตรงเข้าประเด็น
“ท่านอ๋องมีเงื่อนไขอันใดหรือ?”
เมื่ออวิ๋นเจิงพูดตรงถึงเพียงนี้ ป๋อลวนก็เข้าเรื่องเช่นกัน
อวิ๋นเจิงถามเสียงขรึม “เจ้ารวบรวมผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าได้เท่าใด?”
ป๋อลวนกล่าวอย่างมั่นใจ “แม้เผ่าของข้าน้อยจะสวามิภักดิ์ต่อเจียเหยาและหูเจี๋ยแล้ว ก็เป็นเพียงการสวามิภักดิ์ชั่วคราว! ขอเพียงมีเสบียงเพียงพอ ข้าน้อยรวบรวมกองทัพได้อย่างน้อยหนึ่งแสนนาย!”
กองทัพหนึ่งแสนนาย?
อวิ๋นเจิงหน้าเขียว
เจ้าหมอนี่ โม้ทั้งทียังไม่ร่างบทพูดไว้ก่อนเลย!
หากเป็นก่อนเกิดเรื่อง เขาเชื่อว่าป๋อลวนถึงขั้นรื้อบ้านขายที่ดิน ก็คงรวบรวมกองทัพหนึ่งแสนนายได้จริง
แต่ยามนี้ อย่าว่าแต่หนึ่งแสนนายเลย ป๋อลวนรวบรวมได้สามถึงห้าหมื่นนายก็นับว่าไม่เลวแล้ว!
รังเกียจคนยากจน ชอบคนร่ำรวย ประจบผู้มีอำนาจ เป็นธรรมดาของมนุษย์
ป๋อลวนพ่ายแพ้อย่างยับเยิน เผ่าต่าง ๆ ที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา นอกจากพวกที่ภักดีอย่างสุดใจแล้ว ส่วนใหญ่ย่อมเอนเอียงไปเข้ากับหูเจี๋ยฉานอวี๋