การปฏิเสธของเฉินปู้ทำให้ซู่จ้านสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ก็แค่เหมืองหินแห่งหนึ่ง มีอะไรให้ดูไม่ได้?
เรื่องสกปรกเลอะเทอะเห็นชัดว่าเป็นเพียงข้ออ้าง
เสียงดังสนั่นครานั้นทำให้ซู่จ้านนึกถึงข่าวลือเรื่องหนึ่ง
ข่าวลือว่าอวิ๋นเจิงสามารถอัญเชิญอสนีบาตมาช่วยรบได้
ก่อนหน้านี้ อวิ๋นเจิงอัญเชิญอสนีบาตมาช่วยรบ จึงตีเมืองกุยเป้ยแตกได้อย่างง่ายดาย
เขาไม่เชื่อหรอกว่าอวิ๋นเจิงจะอัญเชิญอสนีบาตมาช่วยรบได้จริง
เขาสงสัยมาตลอดว่านั่นคืออาวุธลับในมืออวิ๋นเจิง
อาวุธที่สามารถตีเมืองมั่นคงแห่งหนึ่งแตกได้อย่างง่ายดาย เพียงคิดก็ชวนให้หวาดหวั่นแล้ว
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”
ซู่จ้านยิ้มเต็มใบหน้า “แม้ผู้อาวุโสเช่นข้าจะมิใช่ขุนศึก แต่ก็เคยผ่านสนามรบมาแล้ว ความสกปรกเลอะเทอะแบบใดบ้างที่ไม่เคยพบ? ข้าสนใจวิธีทำเหมืองหินของแคว้นท่านอยู่ไม่น้อย ขอท่านใต้เท้าเฉินพาพวกข้าไปชมสักคราเถิด”
“นี่...”
เฉินปู้ลำบากใจยิ่งขึ้น เขารีบเปลี่ยนเรื่อง “ใกล้เที่ยงแล้ว ท่านทูตทั้งหลายคงหิวกันแล้วกระมัง? พวกเรากลับไปกินข้าวกันก่อนเถิด!”
กล่าวจบ เฉินปู้ก็คิดจะดึงซู่จ้านกลับไปยังที่ว่าการ
ทว่าเฉินปู้ยิ่งทำเช่นนี้ ซู่จ้านก็ยิ่งอยากรู้
หากไม่ไปดูยามนี้ แล้วค่อยไปช่วงบ่าย สิ่งที่ได้เห็นเกรงว่าจะไม่เหมือนเดิมแล้ว
“พวกเจ้าหิวหรือไม่?”
ซู่จ้านกวาดตามองเหล่าทูตซีฉวีที่อยู่ข้างกาย
“ไม่หิว ไม่หิว...”
“อาหารที่กินไปเมื่อเช้ายังย่อยไม่หมด จะหิวได้อย่างไร?”
“ใช่แล้ว ข้ากำลังอยากเดินให้มากหน่อย จะได้ย่อยอาหาร!”
เหล่าทูตซีฉวีพากันส่ายหน้า บอกว่าไม่หิว