สวีฉือฝู่ไม่รู้ว่าฮ่องเต้เหวินกำลังคิดสิ่งใดอยู่ จึงได้แต่เดินตามฮ่องเต้เหวินไปยังอุทยานหลวง
“เหล่าสวี พวกเรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว?”
ระหว่างเดินอยู่ ฮ่องเต้เหวินก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เหล่าสวี?
สวีฉือฝู่ชะงักฝีเท้า
เขาไม่รู้เลยว่าผ่านมากี่ปีแล้วที่ไม่ได้ยินฮ่องเต้เหวินเรียกขานเช่นนี้
วันนี้ฮ่องเต้เหวินหยิบคำเรียกนี้ขึ้นมาพูดอย่างกะทันหัน เห็นทีคงมีเจตนาแอบแฝง!
สวีฉือฝู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนก้าวตามฝีพระบาทฮ่องเต้เหวิน แล้วตอบด้วยรอยยิ้มว่า “กระหม่อมลองนับดูแล้ว กระหม่อมกับฝ่าบาทรู้จักกันมาเกือบ 40 ปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“นั่นสิ! เกือบ 40 ปีแล้ว! พวกเราต่างก็แก่ชรากันแล้ว!”
ฮ่องเต้เหวินทอดถอนพระทัยอย่างแผ่วเบา “ไม่ปิดบังเจ้า หลังเกิดเรื่องเว่ยเหวินจง เราเคยคิดจะปลดองค์รัชทายาท!”
หนังตาสวีฉือฝู่กระตุกวูบ ไม่รู้ว่าควรตอบเช่นไร
“อย่างไร ตกใจหรือ?”
ฮ่องเต้เหวินหันกลับมามองสวีฉือฝู่ที่เงียบงัน
“นี่...”
สวีฉือฝู่ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “กระหม่อมไม่กล้าปิดบังฝ่าบาท กระหม่อมตกใจจริงพ่ะย่ะค่ะ”
พระพักตร์ฮ่องเต้เหวินหม่นคล้ำ ตรัสเสียงขรึมว่า “เรารู้ว่าเจ้าสามลอบสมคบกับเว่ยเหวินจง คิดสังหารเจ้าหก”
สวีฉือฝู่ไม่อาจเงียบต่อไปได้ จึงรีบกล่าวว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้เกรงว่า...”
“เจ้าไม่ต้องแก้ต่างแทนเขา”
ฮ่องเต้เหวินตรัสขัดคำของสวีฉือฝู่ “ในเมื่อเราไม่ได้ปลดเขาจากตำแหน่งรัชทายาท ก็แปลว่าเราไม่เอาความเรื่องนี้แล้ว! แต่เราทำเช่นนี้ก็เพราะเห็นแก่หน้าพวกเจ้า พี่น้องสองคน อยากให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง เราแก่แล้ว เมืองซานเปียนก็ยึดคืนมาได้แล้ว เราไม่มีความทะเยอทะยานอันใดอีก เพียงไม่อยากเห็นพี่น้องเข่นฆ่ากัน และไม่อยากเห็นต้าเฉียนเกิดศึกภายในในช่วงที่เรายังมีชีวิตอยู่...”