เมื่อสิ้นเสียงของอวิ๋นลี่ บรรยากาศโศกเศร้าก็ปกคลุมทั่วท้องพระโรงในทันใด
ทุกคนล้วนมีสีหน้าเศร้าสร้อยราวกับบิดามารดาสิ้นใจ
แต่ใครโศกเศร้าจริง ใครเสแสร้ง มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้
“ฝ่าบาท โปรดทรงระงับโทมนัสพ่ะย่ะค่ะ!”
สวีฉือฝู่ก้าวออกมา ก่อนคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ
“ฝ่าบาท โปรดทรงระงับโทมนัส...”
ชั่วขณะนั้น ขุนนางทั้งหลายต่างพากันคุกเข่าลง
ฮ่องเต้เหวินพยายามควบคุมอารมณ์ของพระองค์ ผ่านไปเนิ่นนานจึงค่อย ๆ ลืมพระเนตรที่พร่าไปด้วยม่านน้ำ พระสุรเสียงสั่นเครือ ตรัสว่า “เรียกฉินลิ่วก่านเข้าวัง!”
มู่ซุ่นรีบสั่งให้คนไปส่งข่าว
“จ้าวจี๋!”
ฮ่องเต้เหวินตวาดเสียงต่ำอีกครั้ง
“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวจี๋ขานรับ
ฮ่องเต้เหวินกำหมัดแน่น ตรัสเสียงขรึมว่า “เจ้าไปเตรียมทัพที่ฟู่โจวทันที พอราชโองการไปถึง จงนำทัพออกเดินทาง ช่วยเหลือซั่วเป่ยโดยเร็วที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
จ้าวจี๋รับพระบัญชาแล้วออกไปทันที
“มู่ซุ่น ร่างราชโองการ!”
ฮ่องเต้เหวินยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตา ตรัสว่า “อวิ๋นเจิง บุตรคนที่หก กับพระชายามีคุณูปการใหญ่หลวงต่อแผ่นดิน แต่งตั้งอวิ๋นเจิงเป็นแม่ทัพใหญ่เจาเต๋อ มอบพระนามหลังสิ้นชีพว่าอู่เลี่ย แต่งตั้งเสิ่นลั่วเยี่ยน พระชายาอ๋อง เป็นแม่ทัพใหญ่กวนจวิน! สั่งกรมโยธาให้เลือกที่ทางด้านใต้ของสุสานหลวงตั้งแต่วันนี้ เพื่อสร้างสุสานให้องค์ชายหกและพระชายา ให้ฝังเคียงสุสานหลวง...”
เมื่อได้ฟังพระดำรัสของฮ่องเต้เหวิน ทุกคนต่างพากันทอดถอนใจ
ยามนี้ฮ่องเต้เหวินจะแต่งตั้งอวิ๋นเจิงกับเสิ่นลั่วเยี่ยนอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดลุกขึ้นคัดค้านแล้ว
อวิ๋นเจิงกับเสิ่นลั่วเยี่ยนล้วนสิ้นชีพในสนามรบ อีกทั้งไม่มีทายาท