“นั่นไม่ใช่กองหนุนของพวกมัน!”
“อย่าแตกตื่น! ทุกคนห้ามแตกตื่น!”
“ผู้ใดกล้าหนี ฆ่ามัน!”
เจียเหยาคาดเดาได้แทบจะในทันทีว่าอวิ๋นเจิงกำลังข่มขวัญ จึงตะโกนก้องไม่หยุด
ทว่าเสียงของนางเพียงคนเดียวมีจำกัด
ท่ามกลางเสียงตะโกนจนสุดเสียงของทหารม้าต้าเฉียน เสียงของเจียเหยาถูกกลบหายไปอย่างสิ้นเชิง
กองหนุน!
กองหนุนของศัตรู!
เสียงตะโกนของทหารม้าต้าเฉียนกระหน่ำใส่แนวป้องกันทางใจของทหารม้าเป่ยหวนไม่หยุด
นับจากฤดูหนาวปีก่อนจนถึงบัดนี้ เป่ยหวนพ่ายแพ้มาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
ในช่วงเวลาไม่นาน เป่ยหวนยังประสบเหตุการณ์ที่อ๋องเซียนซ้ายและขวาถูกสังหาร รวมถึงหูเจี๋ยฉานอวี๋และบุตรชายสิ้นชีพในสนามรบ
ทหารม้าเป่ยหวนเหล่านี้หมดสิ้นขวัญกำลังใจไปนานแล้ว
หากมิใช่เพราะคำปลุกใจของเจียเหยาก่อนศึก พวกเขาคงไม่กล้าต่อกรกับทหารม้าต้าเฉียน
ยามนี้เมื่อรู้ว่ากองหนุนของทหารม้าต้าเฉียนมาถึงแล้ว ความหวาดกลัวในใจทหารม้าเป่ยหวนก็เข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว
ฉวยจังหวะที่กองทัพศัตรูแตกตื่น ทหารม้าต้าเฉียนจึงฉวยโอกาสบุกตะลุยสุดกำลัง กระหน่ำจนรูปขบวนที่เดิมก็ปั่นป่วนอยู่แล้วกระจัดกระจายยิ่งกว่าเดิม
คนห้าร้อยนายที่ฉินชีหู่นำทัพก็ทะลวงเข้ามาอย่างรวดเร็ว เข้าปะทะกับศัตรูอย่างดุเดือด
ทีละน้อย ทหารม้าต้าเฉียนซึ่งมีจำนวนเป็นรองก็เริ่มได้เปรียบ
เมื่อเห็นทหารม้าเป่ยหวนเผยเค้าพ่ายแพ้ สีหน้าเจียเหยาก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเดือดดาล
นั่นไม่ใช่กองหนุนของศัตรูเสียหน่อย!
แต่เพียงกองกำลังเล็ก ๆ ไม่กี่ร้อยนาย กลับทำลายขวัญกำลังใจที่นางอุตส่าห์ปลุกขึ้นมาให้ร่วงลงสู่ก้นเหว
ขณะที่เจียเหยากำลังจะสู้ตายบุกเข้าใส่อวิ๋นเจิง จู่ ๆ บนพื้นดินไกลออกไปก็ปรากฏกองทหารม้าทะมึนดำเป็นผืนใหญ่